Budownictwo i budowa domu dla profesjonalistów - SolidnyDom.pl » Podłogi i posadzki

Podłoga drewniana w dużych obiektach

martah — Wed, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Trwałość

Cechy odporności i trwałości są szczególnie pożądane w przypadku
pomieszczeń narażonych na częste wnoszenie piasku, wilgoci, a zimą soli
i śniegu. Fakt, drewno nie ma odporności gresu czy granitu. Mitem jest
jednak, że nadaje się tylko na muzealne salony. Drewniane pokrycia mogą
z powodzeniem być montowane na dużych przestrzeniach restauracji,
sklepów czy sal koncertowych, jeśli tylko dostęp do nich poprzedzony
jest strefą przejściową: korytarzem lub dużą wycieraczką, która
zatrzyma główną część zanieczyszczeń. Trwałość nienaruszonego wyglądu
drewna zapewniają specjalistyczne pokrycia lakierowe. Lepsza
niż w standardzie przyczepność (adhezja) poszczególnych warstw lakieru
do siebie i do drewna, zapewnia wysoką odporność na głębokie
zarysowania. Co więcej, bardzo dobra elastyczność lakieru eliminuje
jego pękanie i łuszczenie się, a tym samym dobrze chroni drewno w
przypadku wgnieceń powstających np. przez uderzenia spadających
przedmiotów.

Pielęgnacja

Rutynowe sprzątanie podłogi drewnianej
wymaga tyle samo czasu i zaangażowania jak w przypadku posadzek
kamiennych. Okresowa pielęgnacja jest ułatwiona poprzez dostępność
specjalistycznych środków. Środki pozostawiają na powierzchni posadzki ochronny film,
który przedłuża czas do kolejnej konserwacji.

Renowacja

Możliwość przywrócenia pełnej świetności podłogom drewnianym należy
uważać za ich ogromną zaletę. Szlifowaniu i powtórnemu lakierowaniu
można poddawać także podłogi warstwowe. W przypadku deski barlineckiej
warstwa wierzchnia, która może być w ten sposób kilkukrotnie odnawiana,
jest tylko 1,5 mm cieńsza niż w parkietach.
Sprawa przedstawia się jeszcze prościej w przypadku posadzek
olejowanych. Deska barlinecka pokrywana jest w warunkach fabrycznych
olejem utwardzanym promieniami UV. Preparat wnika w strukturę drewna,
nadając mu odporność na uszkodzenia. Pełna konserwacja olejowanej deski
barlineckiej polega na usunięciu filmu środków pielęgnacyjnych i
zabrudzeń, a następnie wtarciu nowej warstwy oleju. Zabieg usuwa i
maskuje wszelkie uszkodzenia (drewno w mikro ubytkach pod wpływem oleju
pęcznienie). W przypadku przetarć lub uszkodzeń punktowych, miejsca te
można poddać doraźnej renowacji, bez ryzyka zmiany koloru podłogi na
tym fragmencie.

Wysoka jakość wykończenia wnętrz oraz atmosfera ich niewymuszonej
elegancji to cel wielu właścicieli obiektów o charakterze publicznym. W
sposób naturalny zapewniają ją podłogi drewniane. Ich walory estetyczne
nie ustępują użytkowym. Właściwości izolacji termicznej i akustycznej,
regulacja mikroklimatu wnętrza i wiele innych, sprawiają, że drewno
jest co raz częściej wybieranym materiałem podłogowym do dużych
inwestycji.

Ogrzewanie podłogowe

martah — Wed, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Ten wygodny i praktyczny sposób ogrzewania mieszkania lub domu może być elektryczny lub wodny. Oba te systemy ogrzewania różnią się budową i kosztami wykonania. Ogrzewanie wodne jest droższe w budowie, lecz tańsze w eksploatacji.

Ogrzewanie elektryczne

Do ogrzewania elektrycznego można stosować trzy rodzaje elementów:

1. kable grzejne (najtańsze) zatopione w wylewce betonowej – ogrzewanie kablami należy przewidzieć na etapie projektu domu czy mieszkania;

zasady doboru – należy wziąć pod uwagę parametry cieplne budynku i lokalne warunki klimatyczne. Zapotrzebowanie na moc wyjściową zależy od charakteru pomieszczeń i współczynnika izolacyjności ścian zewnętrznych, stropu i okien. Dla pomieszczeń mieszkalnych moc zainstalowana na 1m2 powinna wynosić od 80 do 100 W/m2, a w łazienkach od 100 do 160 W/m2, w garażach i piwnicach – od 80 do 100 W/m2. Przy dogrzewaniu należy dobrać kabel grzejny o mocy 100-160 W/m2 i zastosować termostat z czujnikiem podłogowym i programatorem.

fot. ELEKTRA

2. maty grzejne montowane pod posadzką bądź między warstwami betonu, zalane betonem samopoziomującym lub zamontowane w kleju pod płytkami

zasady doboru – należy w pierwszej kolejności
określić powierzchnię jaką chcemy ogrzewać. W przypadku łazienek
przyjmujemy do obliczeń tylko powierzchnię wolną, to znaczy od
powierzchni całkowitej odejmujemy powierzchnię pod zabudowę stałą, np.
wannę, brodzik, wc, szafki. Następnie obliczoną powierzchnię
porównujemy z typoszeregiem powierzchni mat i wybieramy wielkość
najbliższą obliczonej, ale nie większą od niej. Uwaga : Powierzchnia
maty nie może być większa od obliczonej powierzchni wolnej, gdyż maty
nie można skracać.

Mata grzejna nie może być podłączona do sieci za pomocą połączenia wtyczkowego!

3. folie grzejne instalowane pod panelami podłogowymi – tworzą dużą płaszczyznę grzejną, której temperatura powierzchni grzejnej nie przekracza 28°C.

Gdy przez te elementy przepływa prąd, wówczas nagrzewają się one i
przekazują swoje ciepło podłodze. Systemy ogrzewania elektrycznego są
najczęściej zasilane prądem jednofazowym 230 V, rzadziej trójfazowym
400 V.

Aby uzyskać pełen komfort ogrzewania wymienione elementy muszą współpracować regulatorem temperatury – termostatem. Pozwala on utrzymać temperaturę na stałym poziomie lub zaprogramować włączanie ogrzewania tak, by działało w określonych porach (np. jeśli użytkownicy są w domu), a także dostosowywać temperaturę do określonych pomieszczeń (inna temperatura jest potrzebna w pokoju dziecka, a inna w kuchni).

Ogrzewanie wodne

Wodny system ogrzewania składa się z urządzenia podgrzewającego wodę i rozprowadzającego ją w instalacji oraz rur montowanych w betonie, przez które przepływa woda. Do ułożenia tego rodzaju instalacji grzewczej niezbędna jest izolacja
termiczna oraz przeciwwilgociowa. Instalacje wodne ogrzewane są wodą o
temperaturze około 50 st. C, pochodzącą z dodatkowych kotłów
grzewczych lub węzłów cieplnych – dlatego też ten typ ogrzewania jest
wskazany raczej w budynkach mających instalacje centralnego ogrzewania. Jest ono również korzystniejsze w przypadku całościowego ogrzewania mieszkania. Decyzja o ogrzewaniu wodnym powinna zostać podjęta już przy projektowaniu domu. Należy uwzględnić działanie całej instalacji grzewczej, a nie tak jak w przypadku elektrycznego ogrzewania, jedynie punktową możliwość montaży.

Podłogi

Najlepsze materiały na wykończenie podłóg w takiej
łazience to te, które dobrze przewodzą ciepło – marmur, granit, gres
oraz materiały ceramiczne. Ze względu na różnicę rozszerzalności
cieplnej pomiędzy betonem a płytkami ceramicznymi, nie należy układać
zbyt dużych płytek, a spoiny miedzy nimi wypełniać specjalną,
elastyczną fugą.

Przy ogrzewaniu podłogowym należy unikać
kładzenia podłóg z drewna i materiałów drewnopochodnych – źle przewodzą
ciepło, a także mogą się deformować pod jego wpływem.

Wady i zalety ogrzewania podłogowego

Systemy ogrzewania podłogowego to doskonała alternatywa dla typowych grzejników. Mają liczne zalety, ale i wady.

ZALETY ogrzewania podłogowego

równomierny rozkład pionowy temperatury w pomieszczeniu (komfortowa temperatura na wysokości stóp i głowy);
komfort użytkowania, ograniczony zwykle do nastawienia regulatora temperatury;
stosunkowo prosty montaż i konserwacja – dwóch instalatorów w ciągu 8
godzin może założyć instalację grzejną na powierzchni 200 m2;
niskie
koszty inwestycji w porównaniu z tradycyjnymi systemami;nie zajmowanie
powierzchni użytkowej – ukryty pod posadzką system pozwala na dowolną
aranżację wnętrza;
energia przyjazna środowisku.

WADY ogrzewania podłogowego

wykonanie instalacji trzeba uwzględnieć już w projekcie budowlanym;
możliwość zmian w gotowej instalacji jest bardzo ograniczona i wiąże
się z koniecznością zniszczenia istniejącej podłogi, również w razie
awarii (bardzo rzadko!);
ograniczenie sposobu wykonania
podłogi i jej nakrycia – należy unikać materiałów izolujących (np.
deski na legarkach, grube wykładziny i dywany);
duża bezwładność cieplna;
unoszenie kurzu wraz z ciepłym powietrzem podczas chodzenia po takiej podłodze (nie zalecane wykładziny dywanowe i dywany);
nie opłacalne instalowanie w wysokich i wielkopowierzchniowych hal produkcyjnych.

Co to jest ogrzewanie podłogowe?

martah — Fri, 18 Jan 2008 09:16:21 +0000

Ogrzewanie elektryczne

Do ogrzewania elektrycznego można stosować trzy rodzaje elementów:

1. kable grzejne (najtańsze) zatopione w wylewce betonowej – ogrzewanie kablami należy przewidzieć na etapie projektu domu czy mieszkania;

fot. ELEKTRA

2. maty grzejne montowane pod posadzką bądź między warstwami betonu, zalane betonem samopoziomującym lub zamontowane w kleju pod płytkami

Mata grzejna nie może być podłączona do sieci za pomocą połączenia wtyczkowego!

3. folie grzejne instalowane pod panelami podłogowymi – tworzą dużą płaszczyznę grzejną, której temperatura powierzchni grzejnej nie przekracza 28°C.

Ogrzewanie wodne

Podłogi

Przy ogrzewaniu podłogowym należy unikać
kładzenia podłóg z drewna i materiałów drewnopochodnych – źle przewodzą
ciepło, a także mogą się deformować pod jego wpływem.

Ciepło od podłogi

martah — Wed, 16 Jan 2008 16:22:02 +0000

Ogrzewanie podłogowe jest ogrzewaniem powierzchniowym –
grzejnikiem jest cała powierzchnia podłogi. Jego skuteczność
zależy w dużym stopniu od jakości izolacji cieplnej posadzki. Dotyczy to
zwłaszcza podłóg leżących na gruncie oraz tych nad piwnicami nieogrzewanymi. Zastosowanie
podłogowych instalacji pozwala wyrównać temperaturę w różnych częściach
pomieszczenia, jest dobrym rozwiązaniem, tam gdzie nie ma miejsca na
zamontowanie tradycyjnych grzejników.

Woda pod stopami

Wykorzystanie nowoczesnych instalacji podłogowych to obok komfortu użytkowania
również oszczędność energii i tym samym ochrona środowiska naturalnego – mówi Andrzej
Marchewicz z firmy Tece. – Wodne ogrzewanie jest integralną częścią podłogi,
przez co nie zakłóca ogólnego wyglądu pomieszczeń – umożliwia praktycznie
nieograniczona swobodę przy projektowaniu architektury wnętrz – dodaje.

Przez
rury umieszczone na specjalnej macie izolacyjnej, przepływa woda, nagrzewając
warstwy betonu i posadzki, które oddają ciepło do pomieszczenia. Niewidoczne
pasujące do każdego wnętrza ogrzewanie, dodaje mu elegancji i wpływa na
zmniejszenie kosztów eksploatacyjnych, gdyż możemy dowolnie regulować system,
dostosowując go do aktualnych potrzeb.

Właściwą temperaturę w pomieszczeniu może zapewnić np. ogrzewana podłoga

Kilka faktów

Optymalna
dla człowieka wilgotność powietrza powinna zawierać się w przedziale 40-60%
oraz w temperaturze 19-20°C. Olbrzymie znaczenie dla dobrego
samopoczucia ma ciepłota powierzchni ścian, sufitów, a nawet posadzki. Zalecana
temperatura podłogi wynosi 26 – 29°C. Przekroczenie tej wartości na skali termometra pogarsza
warunki komfortu cieplnego. W łazienkach i pasach przyokiennych dopuszcza się
nieco wyższą temperaturę (rzędu 29-33°C).

Budujemy podłogę w ogrzewaniu podłogowym

martah — Wed, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

W ogrzewaniu
podłogowym, do ostatecznego pokrycia podłogi, wykorzystać można m. in. płytki
ceramiczne, klinkierowane i betonowe płytki posadzkowe, parkiet, panele, a
nawet wykładziny tekstylne. Zanim to jednak nastąpi posadzka musi być właściwie
zbudowana.

- W ogrzewaniu
podłogowym posadzka spełnia funkcję grzejnika. Z tego powodu jak najwięcej
ciepła powinno przenikać do pomieszczenia, a jak najmniej w pod spód – mówi Andrzej Durda, dyrektor ds. technicznych
w Tece.

Poniżej przedstawione są dwa warianty jej budowy, gwarantujące nie tylko właściwą izolację
termiczną, ale także akustyczną

Wariant I – Płyta PS 30

Rury grzejne
układa się w tym przypadku na płycie systemowej PS 30 i mocuje w wypustkach. W
związku z małą izolacyjnością samej płyty, na stropie należy wcześniej ułożyć
aluminiową folię, a na niej warstwę styropianu. Jeśli wierzchnia warstwa
posadzki wykonana ma być z wykładziny ceramicznej lub kamienia, należy pokryć
ją wcześniej specjalną stalową matą zbrojeniową (wykonana z drutu o grubości 2-3 mm i oczkach 50×50 mm).Górna warstwa płyty
PS 30 wytwarzana jest z zagęszczonego polistyrenu, który jest niezwykle
wytrzymały na chłodzenie. Z kolei warstwa dolna z miękkiego polistyrenu
tłumiącego odgłosy, a jednocześnie zapewniającego łatwe dopasowanie do podłoża.
Płyty Tece pozwalają na sprawne ułożenie rur, łatwo je zespolić, a tam gdzie to
konieczne można je docinać np. nożem.

Wariant II – Izolacja rolowana ze styropianu

Wierzchnią warstwą
izolacji termicznej jest w tym przypadku izolacja rolowana ze styropianu z
folią aluminiową. Rury grzewcze montuje się do podłoża za pomocą specjalnych
klipsów wciskanych ręcznie lub za pomocą specjalnego tackera. W przypadku, gdy
istnieje konieczność uzyskania wyższej izolacyjności termicznej niż ta, którą
zapewnia zastosowana izolacja należy uzupełnić ją warstwą styropianu. Nie ma
konieczności oddzielania go folią PE, ponieważ posiada ją już zastosowana
izolacja.

W obu wariantach
należy pamiętać o zastosowaniu przy ścianach, słupach betonowych i pozostałych
pionowych elementów budynku specjalnej taśmy brzegowej. W przypadku kilku
warstw izolacji termicznych umieszcza się ją na przedostatniej warstwie.

- Do budowy
instalacji stosuje się najczęściej rury wielowarstwowe. Łączą one w sobie
najlepsze zalety rur metalowych i tych wykonanych z tworzywa sztucznego. Mogą
być kształtowane ręczne, a dzięki aksjalnemu sposobowi połączenia, system teceflex
jest niezwykle wytrzymały i bezpieczny. Zachowany zostaje także przekrój
wewnętrzny i odpowiednie ciśnienie wody w obiegu – dodaje Durda.

Właściwie
zaprojektowane i wykonane ogrzewanie podłogowe powoduje, że posadzka posiada
stosunkowo niską temperaturę –nieprzekraczającą 27-29 stopni C w strefie
podstawowej i 31-35 w brzegowej – a jednocześnie 70% ciepła oddawane jest do
otoczenia.

Dzięki temu nakłady
eksploatacyjne są o koło 12 % niższe niż przy ogrzewaniach radiatorowych, a
jednocześnie zapewniony zostaje wyższy komfort termiczny w pomieszczeniach.

Rady:

Przed montażem
ogrzewania należy zakończyć wszystkie wewnętrzne prace tynkarskie i zamontować
drzwi.
Temperatura
powietrza w pomieszczeniu nie może być w trakcie montażu mniejsza niż 5 stopni
C.
Podłoże musi być
mocne, suche i równe. Należy usunąć resztki zapraw mogące prowadzić do
powstania mostków dźwiękowych.
Maksymalny opór
cieplny pokrycia posadzki nie może być większy niż 0,15m2K/W
Powierzchnię pola
grzewczego należy ograniczyć do 40m2, a długość boku pola do 8 m.

Budujemy podłogę w ogrzewaniu podłogowym

martah — Wed, 16 Jan 2008 16:12:09 +0000

Poniżej przedstawione są dwa warianty jej budowy, gwarantujące nie tylko właściwą izolację
termiczną, ale także akustyczną

Wariant I – Płyta PS 30

Wariant II – Izolacja rolowana ze styropianu

Dzięki temu nakłady
eksploatacyjne są o koło 12 % niższe niż przy ogrzewaniach radiatorowych, a
jednocześnie zapewniony zostaje wyższy komfort termiczny w pomieszczeniach.

Rady:

Przed montażem
ogrzewania należy zakończyć wszystkie wewnętrzne prace tynkarskie i zamontować
drzwi.
Temperatura
powietrza w pomieszczeniu nie może być w trakcie montażu mniejsza niż 5 stopni
C.
Podłoże musi być
mocne, suche i równe. Należy usunąć resztki zapraw mogące prowadzić do
powstania mostków dźwiękowych.
Maksymalny opór
cieplny pokrycia posadzki nie może być większy niż 0,15m2K/W
Powierzchnię pola
grzewczego należy ograniczyć do 40m2, a długość boku pola do 8 m.

Podłogi z suchą zasypką

weka — Wed, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Gundolf Kr.ger – Tłumaczył Bronisław Bartkiewicz

Sucha zasypka (perlit, wermikulit) jest to naturalny materiał ziarnisty, otrzymywany z kamienia wulkanicznego preparowanego termicznie w temperaturze powyżej 1000 !C. Następnie przez dodanie specjalnej mineralnej otoczki uzyskuje się przemianę sypkiego podłoża w stabilną, wyrównaną warstwę o znacznej wytrzymałości.

Przez zastosowanie zasypki można trwale wyrównać każdą niedokładność surowej podłogi. Można również pokryć prowadzone po powierzchni podłogi instalacje.

Na warstwę suchej zasypki można nanosić tradycyjne jastrychy mokre lub sypkie.

Wskazówki praktyczne

Klasa materiału budowlanego A 1

Uziarnienie 1 – 6 mm

Gęstość nasypowa ok. 490 kg/m 3

Masa nawierzchni wysokości 1 cm wynosi ok. 5,15 kg/m 2

Współczynnik przewodności cieplnej 0,23 W/(m Y K)

Wytrzymałość na ściskanie 0,31 N/mm 2 (naprężenia ściekające mierzone przy 10 % odkształceniu.

Przy podłogach drewnianych należy zwracać uwagę na nośność podłoża z bali lub płyt drewnianych. Niedopuszczalne jest bezpośrednie układanie suchego podkładu na belkach, lub ślepej podłodze i późniejsze zasypywanie.

W przypadku podkładów żelbetowych należy pokryć je wstępnie folią grubości 0,2 mm ,z zakładem co najmniej 20 cm, a na ściany wyłożyć na wysokość konstrukcyjną stropu. Przy podłogach na belkach drewnianych używać jako podkładu tektury falistej, której jednak nie należy zakładać na ściany.

Na połączeniu ze ścianami należy umieścić pasy materiału izolacyjnego z włókna mineralnego grubości 8 – 10 mm, a w przypadku podłóg pływających – paski folii.

Zasypkę (o granulacji 1 – 6 mm i wilgotności ??1 %) rozsypuje się na ślepej podłodze warstwą grubości ??20 mm i rozprowadza równomiernie i płasko (poziomo), używając sprawdzianu.

Przy zasypywaniu warstwą grubszą niż 50 mm należy ją zagęścić. Jeżeli grubość warstwy wynosi ok. 100 mm zasypkę trzeba pokryć dodatkowo płytami gipsowymi.

Literatura
DIN 18 350. Prace tynkarskie i sztukatorskie.

Posadzki cementowe

weka — Wed, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Harry Timm – Tłumaczył Bronisław Bartkiewicz

Definicja Posadzki cementowe stosowane są we wszystkich rodzajach budownictwa, a więc w budownictwie mieszkaniowym, użyteczności publicznej, dla rzemiosła i przemysłu. Posadzki cementowe sporządzane są z cementu jako środka wiążącego i dodatków. Dodatki powodują plastyfikację i podwyższają zdolność zatrzymywania wody. Posadzki cementowe płynne są jeszcze w fazie początkowej zastosowań (badań) i aktualnie mają tylko niewielki udział w produkcji rynkowej. Duże dodatki tworzyw sztucznych prowadzą do wytwarzania posadzek cementowych modyfikowanych, które wykazują znacznie wyższą wytrzymałość na zginanie.Zaleta ta wysuwa je na czoło cienkich posadzek na warstwie izolacyjnej lub rozdzielającej, lub jako wysoko obciążone posadzki przemysłowe. Przez wprowadzenie utwardzaczy w warstwę powierzchniową można podwyższyć odporność powierzchni na ścieranie. Tego rodzaju posadzek nie można jednakże porównywać pod względem obciążenia z posadzkami twardymi. Posadzka nadaje się do użytkowania po 3 dniach, po 7 dniach może być obciążana lekko, a po 21 – normalnie.

Wskazówki praktyczne
Posadzki cementowe należy chronić przez co najmniej 7 dni przed zbyt wczesnym wyschnięciem. Również i w okresie późniejszym wysychanie nie powinno być intensyfikowane. Przy zbyt szybkim wysychaniu powstają rysy, spękania krawędzi posadzki i łuszcząca się, piaskowa powierzchnia.

Grubość posadzki cementowej jest nie bez znaczenia przy układaniu w aspekcie przyczepności. Nie powinna jednak przekraczać 50 mm. Grubość posadzek na podłożu tłumiącym i izolacyjnym ustala się w zależności od obciążenia i klasy wytrzymałości. Przy czym ze wzrostem obciążenia komunikacyjnego najpierw powiększa się grubośc posadzki, a dopiero potem wytrzymałość. Nośność takiej posadzki może być oceniana w zależności od odporności na złamanie. Przy porównaniu dwóch posadzek nie można zmieniać warunków brzegowych szerokości badanej próbki i rozstawu podpór. Przy posadzkach użytkowanych bezpośrednio – bez wykładziny – powinna być zagwarantowana ścieralność. Wartości wyrażono w cm 3 /50 cm 3 :
ZE 30 – 15,
ZE 40 – 12,
ZE 50 – 12 lub 9 (9 tylko przy wprowadzeniu utwardzacza w powierzchnię).
Posadzki cementowe z nakładaną warstwą żywicy syntetycznej powinny wykazywać wytrzymałość powierzchni na rozciąganie (odrywanie) średnio co najmniej 1,5 N/mm 2 . W tych przypadkach wymaga to jednak pisemnego uzgodnienia. Przy nakładaniu łączonych na klej wykładzin drewnianych zaleca się maszynowe wyrównanie powierzchni. Poniewaz posadzki z reguły są tylko przecierane, to również wymaga pisemnego uzgodnienia. Posadzki łączone układane są bez spoin, podczas gdy posadzki na podłożu izolacyjnym lub tłumiącym powinny mieć szczeliny dylatacyjne lub inny stopień swobody.

Literatura
GASSER, TIMM H.: Fussbodentechnik (Technika wykonywania podłóg). Bauverlag, Wiesbaden und Berlin 1989.
TIMM H., HESSER: Estriche – Arbeitshilfe f.r Planung und Qualit-tsicherung (Posadzki – Poradnik do projektowania i zapewnienia jakości). Bauverlag, Wiesbaden und Berlin 1995.
SEIDLER P.: Beitrag von Gottfried Lohmayer, Handbuch Industriefussbżden (Poradnik – Podłogi przemysłowe). Expertverlag, Renningen 1994.
DIN 18 533. Estricharbeiten (Układanie posadzek) 12/92.
DIN 18 560. Estriche im Bauwesen (Posadzki w budownictwie) 5/92.
AGI Arbeitsblatt A 12 Teil 1 10/86 (Instrukcja robocza AGI A 12 cz.1 10/86).

Posadzki przemysłowe

weka — Wed, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Uwe Schubert – Tłumaczył Bronisław Bartkiewicz

Posadzka o wysokiej odporności jako jeden z wielu rodzajów podłóg przemysłowych. Zwykle jej konstrukcja jest wielowarstwowa i składa się z:

podłoża (płaskie, o wystarczającej wytrzymałości),

warstwy nośnej (żwir, szuter, lub inny rodzaj wzmocnienia),

folii wyrównującej,

płyty betonowej zbrojonej,

posadzki właściwej (jastrych, jastrych na podkładzie rozdzielającym, jastrych na warstwie izolacyjnej),

warstwy kryjącej (użytkowa, odporna na ścieranie).

W praktyce należy z definicji rozróżniać podłogi przemysłowe i jastrychy przemysłowe.

Do grupy jastrychów przemysłowych należą:

jastrychy z asfaltu wylewanego,

jastrychy magnezjowe,

jastrychy cementowe z dodatkiem składników utwardzających.

Cechy charakterystyczne jastrychów przemysłowych reguluje norma DIN 18 560 cz. 7. Przykład oznakowania dwuwarstwowej cementowej posadzki jastrychowej, wytrzymałości 55, z substancją utwardzającą, należącą do grupy A, warstwa pośrednia o grubości nominalnej 10 mm utwardzacza i 40 mm warstwy przejściowej, o wysokiej wytrzymałości.

Jastrych utwardzany

Grupy wytrzymałościowe dla podłóg przemysłowych są takie same jak dla innych elementów, ale nie odpowiadają one wytrzymałości oznaczanej z użyciem pojazdu – transportera ze stalowymi rolkami, który wywierał nacisk powyżej 40 N/mm 2 .

Wskazówki praktyczne
Zalety

Wielkie znaczenie ma nośność podłoża. W każdym przypadku należy zbadać wcześniej moduł sprężystości podłoża.

Należy zwracać uwagę, aby folia wyrównawcza została zawsze założona

W przypadku podłóg wielowarstwowych, koniecznie należy zwracać uwagę na prawidłowe przygotowanie podłoża. Wytrzymałość powierzchni betonu na rozciąganie powinna wynosić co najmniej 1,5 N/mm 2 .

Należy przewidzieć szczeliny dylatacyjne.

Szczeliny pozorne wymagane są w niektórych zastosowaniach, przy posadzkach zespolonych mają ograniczone zastosowanie.

Należy dokonać starannych uzgodnień z Projektantem/ Architektem, jaki jest projektowany zakres obciążeń.

Wymagany jest odbiór jakościowy przez pobór próbek.

Szczeliny dylatacyjne najbezpieczniej jest tworzyć przez umieszczanie specjalnych profili.

Dodatek włókna stalowego nie poprawia w odczuwalnym stopniu sztywności.

Alternatywy
Posadzki z żywic syntetycznych
Podłogi przemysłowe

Literatura
Posadzka przemysłowa. Aprobaty techniczne (7 numerów) Instytutu Techniki budowlanej. Katalog 1998, Warszawa.
LOHMAYER G.: Betonbżden im Industriebau: Hallenund Freifl-chen (Podłogi betonowe w budownictwie przemysłowym; powierzchnie hal i terenów niezabudowanych), Betonverlag, D.sseldorf 1987.
Industriefusbżden (Podłogi przemysłowe), Wydawca P. Seidler, Ostfildern, Akademia Techniczna Esslingen 1991.
WEIGLER H., KARL S.: Beton: Arten – Herstellung Eigenschaften. Handbuch f.r Beton – Stahlbeton- und Spannbetonbau (Beton: Rodzaje – Wytwarzanie – Właściwości. Poradnik budownictwa z betonu, żelbetu i betonu sprężonego). Ernst und Sohn, Berlin 1989.
FIEBRICH H.: Diagnose von Sch-den vor der Instandsetzung (Diagnoza szkód przed ich naprawą). Wydawca P. Seidler, Ostfildern, Akademia Techniczna Esslingen 1991.
Institut f.r Baustofforschung: Fehler bei Beschichtungen von Industriebżden (Błędy podczas układania podłóg przemysłowych). Zentralblatt f.r Industriebau, nr 3, 1986, str. 12.
LAUX F.: Industriebżden in der Praxis (Podłogi przemysłowe w praktyce). Bautenschutz und Bausanierung, nr 1, 1992, str. 22.
DIN 273. Ausgangstoffe f.r Magnesiaestriche (Surowce wyjściowe dla posadzek magnezjowych).
DIN 1045. Beton und Stahlbeton; Bemessung und Ausf.hrung (Beton i żelbet; Obliczanie i wykonanie).
DIN 1100. Hartstoffe f.r zementgebundene Hartstoffestriche (Wypełniacze dla posadzek na zaprawie cementowej).
DIN 1955 cz.1. Bitumen und Steinkohlenteerspech; Anforderungen an Bindemittel, Strassenbaubitumen (Bitumy i smoły z węgla kamiennego).
DIN 1996. Pr.fung bituminżser Massen f.r den Strassenbau und verwandte Gebiete, Blatt 1 Allgemeines (Kontrola mas bitumicznych jako nawierzchni ulicznych i zastosowań pokrewnych. Arkusz 1 Postanowienia ogólne).
DIN 4208. Anhydritbinder (Środki wiążące anhydrytowe).
DIN 4226. Zuschlag f.r Beton (Dodatki do betonu).
DIN 18 165. Faserd-mmstoffe f.r das Bauwesen (Materiały izolacyjne włókninowe w budownictwie).
DIN 18 201. Toleranzen im Bauwesen; Begriffe, Grunds-tze, Anwendung, Pr.fung. (Tolerancje w budownictwie; Definicje, określenia, stosowanie, badanie).
DIN 18 560. Estriche im Bauwesen (Posadzki w budownictwie).

Instrukcje Zespołu Roboczego Budownictwa Przemysłowego
AGI-Arbeitsblatt A 10 Industriebżden; Hartstoffbetonplatten (Instrukcja AGI A 10 Podłogi przemysłowe; Płyty z betonu utwardzanego). Kwiecień 1990.
AGI Arbeitsblatt A 12 Industriebżden; Industrieestriche – Erg-nzungen zu DIN 18 560 (Instrukcja AGI A 12
Podłogi przemysłowe; Posadzki przemysłowe – Uzupełnienia normy DIN 18 560).
AGI Arbeitsblatt A 80 Industriebżden aus Kunstharz; Impr-gnierung, Versiegelung, Beschichtung, Estrich (Instrukcja AGI A 80 Podłogi przemysłowe z żywic syntetycznych Impregnacja, utrwalanie nawierzchni powlekanie, jastrych). Styczeń 1981.
AGI Arbeitsblatt G 10 Verkehrsfl-chen im Industriebau; Strassen-, Park-, und Lagerfl-chen; Plannung (Instrukcja
AGI G 10 Powierzchnie komunikacyjne w budownictwie przemysłowym; Powierzchnie ulic, parków i składów; Projektowanie). Kwiecień 1990.
AGI Arbeitsblatt S 10 S-ureschutzbau (Instrukcja AGI
S 10 Budownictwo odporne na agresywne środki chemiczne).

Wytyczne
Deutsches Ausschu§ f.r Stahlbeton; Richtlinie – Schutz und Instandsetzung von Betonbauteilen. Teile 1 bis 4 (Niemieckie Stowarzyszenie Żelbetu; Wytyczne – ochrona i naprawa elementów budowlanych z betonu, części 1 do 4, wersja z 1990 i 1991 r).
Deutscher Betonverein e.V.: Industriefussbżden aus Stahlfaserbeton. DBV-Merkblattsammlung (Niemiecki Związek Betonu DBV: Podłogi przemysłowe z betonu włóknistego. Posiedzenie instruktażowe DBV), kwiecień

Posadzki z tworzywa twardego

weka — Wed, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Uwe Schubert – Tłumaczył Bronisław Bartkiewicz

Posadzka z tworzywa twardego jest to posadzka cementowa, pokryta warstwą tworzywa po stronie użytkowej, która stosowana jest z reguły jako wysoko obciążona posadzka przemysłowa.

Warstwa tworzywa sztucznego we wszystkich przypadkach, gdy jest nakładana na świeżo wykonaną posadzkę cementową może mieć grubość do 15 mm, zależnie od grupy obciążenia (posadzka dwuwarstwowa). Jeśli konieczne są jeszcze większe grubości, warstwa tworzywa twardego może być zastosowana jako oddzielna, na posadzkę już utwardzoną, po zapewnieniu odpowiedniej przyczepności. Powłoki (warstwy) twarde stosowane są w celu poprawy odporności na ścieranie. Prefabrykowane tworzywa twarde dzieli się tak, jak to podano w poniższej tablicy.

Wskazówki praktyczne

Przy wprasowywaniu w świeża posadzkę cementową powłoka odbiera wodę i transportuje środki wiążące ku górze. Wymaga to końcowej obróbki

Przy zastosowaniu powłoki Curing zwracać uwagę, by podłoga nie była zbyt gładka

Należy wstępnie zaplanować i uwzględnić zasady odnoszące się do ograniczenia poślizgu

Zalecane jest badanie jakości

Alternatywy
Posadzki z żywic syntetycznych Posadzki przemysłowe

Literatura
LOHMEYER G.: Betonbżden im Industriebau; Hallen und Freifl-chen. (Podłogi betonowe w budownictwie przemysłowym. Hale i Areny odkryte). Betonverlag D.sseldorf, 1987.
WEIGLER H., KARL S.: Beton: Arten – Herstellung Eigenschaften. Handbuch f.r Beton-, Stahlbeton- und Spannbetonbau (Beton: Rodzaje, wytwarzanie, właściwości. Poradnik budownictwa z betonu, żelbetu i betonu sprężonego). Ernst und Sohn, Berlin 1989.
SCHfTZE W.: Estrichm-ngel. Entstehen – Vermeiden Beseitigen (Wady posadzek. Powstawanie – Unikanie Usuwanie). Industriefussbżden, Bauverlag Wiesbaden, Berlin 1973.
KLOPFER H.: Kunststoffbeschichtung auf Stahlbetondecke als Industriebodenbelag. Ablżsung und Auflżsung der Beschichtung (Wykładziny z tworzyw sztucznych na podłożu z żelbetu jako podłogi przemysłowe. Sposoby usuwania wykładzin). Forum-Verlag Stuttgart 1973.
LAUX F.: Industriebżden in der Praxis (Podłogi przemysłowe w praktyce).Bautenschutz und Bausanierung 15 (1992) nr 1.
N.N.: Risse in zementgebundenen Industriebżden. Reparatur von Beschichtungen (Rysy w podłogach przemysłowych na zaprawie cementowej. Naprawa uszkodzeń). Beton 41 (1991) nr 4, str. 200-201.
NńGELE E., BRANDAU A., SCHNEIDER U.: Schadensf-lle und Schadensanalysen an beschichteten industriell genutzten Bżden (Przypadki i analiza uszkodzeń wykładzin używanych podłóg przemysłowych). Industriefussbżden 91. Ostfildern; Selbstverlag 1991, str. 743-753.
SCHUSTER D., K-NIG W.: Neue Hartzuschlagstoffgemengen f.r hochverschleissfeste Industriefussbżden (Nowe ilości dodatków utwardzających do podłóg przemysłowych o wysokiej odporności na ścieranie). Betontechnik 9 (1988) nr 4, str. 111-114.
SEIDLER P.: Instandhaltung und Sanierung von Industriefussbżden. (Konserwacja i remonty podłóg przemysłowych). Zentrallblatt f.r Indusatriebau 24 (1978) nr 6, str.378-381.
STEPPLER K.: Anhydritestriche f.r Industriebżden? (Posadzki anhydrytowe w budownictwie przemysłowym?) Zentrallblatt f.r Indusatriebau 34 (1988) nr 3, str. 46 do 48.
ULRICH F., FRITZ E.: Rissebildung bei zementgebundenen Industriefussbżden (Powstawanie rys w podłogach przemysłowych na zaprawie cementowej). Beton 41 (1991) Pro und contra. Boden – Wand – Decke 30 (1984) nr 6, str. 55-56.
DIN 1100. Hartstoffe f.r zementgebundene Hartstoffestriche (Tworzywa twarde na posadzki wiązane cementem).
DIN 18 560. Estriche im Bauwesen (Posadzki w budownictwie).