Wózek narażony na oddziaływanie bardzo niskich temperatur musi zostać przygotowany w odpowiedni sposób. W przeciwnym wypadku należy liczyć się z uszkodzeniami sprzętu, kosztownymi naprawami oraz znacznym skróceniem czasu eksploatacji.

Wymiana płynów podstawą

Jedną z podstawowych zasad przygotowania sprzętu do zimy jest zaopatrzenie go w płyny oraz oleje hydrauliczne pozwalające na wydajną pracę nawet w ekstremalnie niskich temperaturach. Tego typu oleje – dzięki mniejszej lepkości – nie blokują pod wpływem mrozu ruchomych elementów silnika i pozwalają uniknąć kłopotów z jego uruchomieniem oraz prawidłową pracą. Producenci sprzętu umożliwiają również wyposażenie wózków, w części stworzone z myślą o niskich temperaturach – ich konstrukcja umożliwia wydajną pracę bez specjalnego przygotowania. Przykładem takich elementów są przystosowane do warunków chłodniczych układy skrętu.

Ważne jest również by pomyśleć o tzw. „strefie buforowej”, czyli miejscu z utrzymującą się temperaturą 0st Celsjusza, oddzielającym zewnętrzną część magazynu – gdzie utrzymuje się temperatura ujemna – od strefy magazynu z temperaturą dodatnią.

- Należy jednak wówczas pamiętać, że jeśli wózek przebywał poza strefą o temperaturze ujemnej dłużej niż 10 minut, nie można wykorzystywać go w pracy w zewnętrznej części przedsiębiorstwa przez ok. 30 minut – radzi Przemysław Wlazeł z firmy Still. – Pozwoli to odparować skroplonej wodzie i uniemożliwi jej ponowne zamarznięcie, potencjalnie niebezpieczne dla sprzętu – dodaje.

Śliska nawierzchnia

Kolejnym problemem z którym zmierzyć muszą się operatorzy wózków widłowych w zimie jest bardzo śliska nawierzchnia. Jest to poważny problem, szczególnie gdy czas na rozładunek i załadunek towaru jest ograniczony. Niezachowanie dostatecznej kontroli nad sprzętem może doprowadzić do poważnych strat, uszkodzeń towarów, bądź kontuzji pracowników.

W pierwszej kolejności eksperci radzą wykorzystywać wózki widłowe z czołowym napędem, które zapewniają odpowiednią sterowność na śliskich nawierzchniach. Równie ważne jest jednak wyposażenie sprzętu w odpowiednie ogumienie, które dodatkowo umożliwi zachowanie dostatecznej kontroli nad pojazdem. Niestety w przypadku wózków widłowych nie przewidziano opcji opon zimowych.

- Proponuje się używać nowych, lub jak najmniej zużytych opon w celu zachowania jak najlepszego kontaktu opony z nawierzchnią – tłumaczy Wlazeł. – Jeśli to nie rozwiązuje problemu, można również zastosować łańcuchy na koła napędowe, jednak trzeba się wówczas liczyć z uszkodzeniami nawierzchni, na przykład kostki brukowej – dodaje.

Pracownik równie ważny

Przygotowując firmę na kolejne mrozy nie należy zapominać o pracownikach. Jednym z niezbędnych elementów każdego wózka wykorzystywanego w bardzo niskich temperaturach jest wyposażenie go w kabinę z nagrzewnicą. System grzewczy umożliwi operatorowi pracę w dogodnych i sprzyjających warunkach. Nie ogrzewana kabina operatora może spowodować obniżenie koncentracji oraz doprowadzić do błędów podczas pracy na mrozie.

Zima to okres szczególnie trudny dla sprzętu wykorzystywanego w logistyce. Odpowiednia konserwacja może pomóc w uniknięciu wielu dodatkowych problemów i niezaplanowanych wydatków. Osiągnięta dzięki niej mrozoodporność staje się bezcenna.

Wysokość ciśnienia wewnątrz instalacji solarnej uwarunkowane jest różnicą w wysokości, na jakiej umieszczony jest kolektor oraz zbiornik (tzw. ciśnienie hydrostatyczne). Prawidłowa wartość ciśnienia dla kolektorów to 1,5 bar oraz 0,1 bar przypadające na każdy 1m różnicy wysokości (tzw. wysokość hydrostatyczna), np.

Jeśli różnica w wysokości umiejscowienia zbiornika oraz kolektorów wynosi 5m, wówczas prawidłowa wartość ciśnienia wynosi 2 bary (1,5 bar + 5×0,1 = 2 bary).

Ilość kolektorów nie ma znaczenia na wysokość ciśnienia w instalacji.

Konserwacja kolektorów słonecznych

Czyszczenie kolektorów słonecznych nie jest konieczne. W wyniku zabrudzenia powierzchni szyby kolektorów spowodowanych zanieczyszczeniami atmosferycznymi, zmiany w zdolności odbioru energii słonecznej nie mają praktycznie znaczenia (wahają się w granicach ok. 3% – źródło badań: Henryk Kaiser “Mechanika. Zeszyt 8. Analiza niektórych zagadnień związanych z odbiorem energii słonecznej”. AGH Kraków, 1986). Ponadto opady atmosferyczne czyszczą kolektory, zapewniając im prawidłową pracę.

Warto jednak zwrócić uwagę na płyn solarny. Według zaleceń producenta co 3 lat należy sprawdzić temperaturę krzepnięcia płynu solarnego – czy nie ulega ona podwyższeniu? Kontroli należy dokonywać w każdym kolejnym roku.

Jeśli jednak mówimy już o konserwacji instalacji, to należy być uważnym na tzw. legionellę, czyli skażenie bakteryjne wody, w wyniku jej dłuższego przetrzymywania w instalacji, w której temperatura nie przekracza 60oC. W temperaturze wody powyżej 60oC, bakterie legionelli giną, dlatego każda instalacja solarna ze względów sanitarnych, powinna umożliwiać przegrzanie wody powyżej tej temperatury.

Woda chlorowana pochodząca z sieci wodociągowych ma większą odporność przed skażeniem bakteryjnym i w takich instalacjach występowanie bakterii legionelli należy do rzadkości. Woda pochodząca z ujęć własnych studni czy głębinowych odwiertów, nie posiada takiej odporności jak woda chlorowana, dlatego też instalacja solarna wykorzystująca taką wodę powinna być objęta szczególną troską o zachowanie czystości sanitarnej (należy przegrzewać wodę w podgrzewaczu).

Co z kolektorem w czasie nieobecności domowników?

Prawidłowo wykonana instalacja solarna pozwala na bezawaryjną pracę instalacji bez konieczności odbioru ciepłej wody, czyli dłuższa nieobecność w domu bądź nie korzystanie z ciepłej wody, nie ma wpływu na prawidłowo wykonaną instalację solarną. Dłuższe przerwy w korzystaniu z ciepłej wody najczęściej związane są z wyjazdami urlopowymi. Włączenie opcji chłodzenia w sterowniku umieszczonym w zespole pompowo-sterowniczym umożliwia nocne wychładzanie wody w zasobniku.

Prawidłowo zaprojektowana instalacja solarna to taka, w której zastosowano właściwie dobrane naczynie przeponowe o odpowiedniej pojemności (przygotowane na odbiór rozszerzającej się całej pojemności cieczy w instalacji). Wówczas instalacja taka nie jest wrażliwa na dłuższe przerwy jej użytkowania. Nawet przerwy spowodowane brakiem zasilania elektrycznego pompy obiegowej w zespole pompowo-sterowniczym nie mogą powodować żadnych ujemnych skutków. Instalacja po stronie nośnika obiegu ciepła zabezpieczona jest zaworem bezpieczeństwa o ciśnieniu otwarcia 6 barów. W przypadku zbyt małego naczynia, braku naczynia lub uszkodzenia naczynia przeponowego w sytuacji zatrzymania pompy obiegowej, może nastąpić otwarcie zaworu bezpieczeństwa i usunięcia nadmiaru cieczy.

Kłopoty z pompą w systemie solarnym

(Schemat podstawowej instalacji dla ciepłej wody użytkowej, rys.Hewalex)

Prawidłowo działająca instalacja wyklucza możliwość samoczynnego uruchamiania się pompy obiegowej w dni pochmurne oraz nocą. Jednak jeśli takie zjawisko występuje, wówczas przyczyn nieprawidłowego działania instalacji solarnej należy szukać w niewłaściwym zainstalowaniu czujników sterownika T1 i T2, uszkodzeniu czujnika bądź sterownika, niewłaściwym wykonaniu instalacji solarnej.

Przyczyną takiego zjawiska może być także wadliwe działanie zaworu zwrotnego w zespole pompowo-sterowniczym, w wyniku którego ciepło z podgrzewacza wody może być wynoszone do kolektora (ciepła woda jest lżejsza od wody zimnej). Jest to tzw. wynoszenie grawitacyjne wody ciepłej w orurowaniu instalacji.

Zjawisko takie może występować w letni wieczór. W celu uniknięcia takiego zjawiska należy zwiększyć na sterowniku różnicę temperatur między kolektorem a zbiornikiem (np. o 10^oC), w zimie natomiast zmniejszyć tę różnicę do 4^oC.

Marcin Maroszek – doradca techniczny firmy Hewalex:

Sprawność dobrych kolektorów próżniowych może, (ale nie musi) być wyższa w dni pochmurne. Próżnia jest bardzo dobrym izolatorem, dlatego ogranicza straty ciepła do otoczenia, szczególnie przy dużych różnicach temperatury pomiędzy absorberem a atmosferą. W większości kolektorów rurowych-próżniowych absorber wraz z wymiennikiem ciepła jest tylko osłonięty rurą próżniową, podobnie jak wkład termosu, natomiast sam wymiennik nie jest „zamknięty” w próżni. Sprawność takich kolektorów w dni pochmurne nie będzie więc wyższa niż kolektorów płaskich.

Powłoki wysokoselektywne stosowane w kolektorach płaskich i próżniowych są takie same, pochłanianie promieniowania jest, więc identyczne. Występowanie próżni w kolektorze nie ma na to żadnego wpływu na odbiór energii.

Czy kolektor można instalować w ogrodzie?

Zasada jest taka, że im głębiej poprowadzimy magistralę, tym mniejsze będą straty ciepła. Natomiast głębokość posadowienia nie jest ważna, gdyż płyn solarny nie zamarznie i tak do -30 stop.C.

Proszę pamiętać, że w gruncie prowadzona jest magistrala glikolowa, a nie woda. Powinna być więc ona zabezpieczona przed nasiąkaniem, np. przez umieszczenie jej w rurze drenażowej (preizolacja).

Na jakim etapie budowy domu montować kolektory?

Kolektory słoneczne można montować na każdym etapie budowy domu, pod warunkiem zakończenia prac związanych z pokryciem dachowym. Kolektory zawsze montuje się do krokwi lub przybitych do nich łat.

W przypadku blachodachówki stosuje się specjalny hak w kształcie odwróconego V nad górną falą blachodachówki. Hak mocuje się dwoma szpilkami przewiercając przez górną falę do krokwi i uszczelnia silikonem dekarskim. Nie ma obawy, że nowy dach zostanie uszkodzony. Uchwyty są tak uformowane, że sięgają na zewnątrz poniżej dachówki, dzięki czemu pokrycie jest szczelne. Przy pozostałych pokryciach śruby montujące z uszczelką przechodzą przez pokrycie dachowe. Połączenia rurowe można przeprowadzić przez dachówkę wentylacyjną.

Należy jeszcze zwrócić uwagę na magistralę solarną, która biegnie wewnątrz budynku. Warto położyć ją przed wykończeniem wnętrz.

Od kolektorów do poddasza magistrala poprowadzona elastycznymi wężami, dalej magistrala solarna wykonana jest najczęściej z rur miedzianych o średnicy 15-18 mm w czarnej otulinie kauczukowej odpornej na wysoką temperaturę. Jedną z rur płyn solarny transportowany jest od wężownicy zasobnika do kolektora, drugą ogrzany w kolektorze płyn powraca do wężownicy zasobnika.

GASPOL

• kolektory próżniowe
• kolektory płaskie

Oba z wyżej wymienionych typów mają swoje zalety i wady.

Kolektory próżniowe – zalety i wady

• większy uzysk energii, ale tylko w okresie zimowym i przejściowym,
• wymagają większej powierzchni całkowitej kolektora, aby uzyskać tą samą moc,
• łatwość przeprowadzania napraw i konserwacji,
• duża kruchość i skłonności do pękania pod wpływem szoku termicznego,
• długi okres rozruchowy (do 30 minut),
• wymóg stosowania materiałów odpornych na wysoką temperaturę (pow. 100oC),
• większość tego typu kolektorów jest sprowadzana z Chin,
• zimą w przypadku zasypania kolektora śniegiem lub oszronienia wymagają oczyszczenia,
• kolektory próżniowe wyglądem odbiegają od płaskich.

Kolektory płaskie – wady zalety i wady

• większa wydajność w okresie letnim,
• wymaga mniejszej powierzchni całkowitej kolektora, aby uzyskać tą samą moc,
• bardzo rzadkie uszkodzenia prowadzą jednak do wymiany całego lustra kolektora,
• krótki okres rozruchowy, kolektory płaskie działają niemal natychmiast,
• wysoka jakość oferowanych produktów,
• w przypadku zasypania kolektora śniegiem lub oszronienia, słońce jest w stanie stopić powłokę przysłaniającą – dzięki czemu tylko ten typ kolektora pracuje całą zimę poprawnie,
• są dwukrotnie tańsze od kolektorów próżniowych,

Gdzie zamontować kolektor?

W naszej szerokości geograficznej możliwe jest uzyskanie takiej ilości energii słonecznej, aby mogła ona pokryć zapotrzebowanie na energię do podgrzania ciepłej wody użytkowej oraz centralnego ogrzewania.

Kolektor słoneczny – schemat

Promienie słoneczne są absorbowane przez powłokę wykonaną z blachy miedzianej, do której spodniej części przymocowane są miedziane przewody przepływowe dla płynu grzewczego. Pompa obiegowa przesyła ogrzany płyn do zasobnika solarnego. Tam płyn przekazuje swoje ciepło za pośrednictwem wymiennika ciepła do wody w zasobniku. Schłodzony płyn wraca do kolektora, aby ponownie zostać ogrzany.

Montaż kolektorów słonecznych

Kolektory słoneczne można zamontować zarówno na dachu jak i w jego linii. W przypadku dachów płaskich kolektory słoneczne można zamontować na specjalnych stelażach. Stelaż umożliwia montaż kolektorów słonecznych również do fasady bydynku.

Jak obliczyć liczbę potrzebnych kolektorów?

Dla czteroosobowej rodziny oraz standardowego zużycia ciepłej wody użytkowej wystarczy już 5 m2 powierzchni kolektora.

Do wspomagania ogrzewania systemem solarnym, dla domu o powierzchni do 180m2 wystarczy już ok. 10 m2 powierzchni kolektora.

Dobór instalacji solarnej oraz kolektorów należy jednak powierzyć profesjonalnemu projektantowi. Zwróci on również Państwa uwagę na fakt, że większość oferowanych na rynku kolektorów ma bardzo małą powierzchnię czynną absorbera. Oznacza to, że zapłacicie nie za powierzchnię czynną, lecz za ramę kolektora.

JUNKERS

Zgodnie z wprowadzonymi zmianami w Dyrektywie EPBD, już od 2020
roku, powinny być wznoszone wyłącznie budynki  o bardzo niskim
zapotrzebowaniu na energię, w tym oczywiście ciepło, zasilane, choćby
częściowo, z nieodnawialnych źródeł energii. Natomiast systematyczną
poprawę standardu energetycznego istniejących obiektów ma zapewnić
zobowiązanie państw członkowskich do wdrożenia różnorodnych systemów
finansowego wsparcia dla termomodernizacji.

Przyjęte zmiany zobowiązują państwa Unii Europejskiej do takiego
zorganizowania systemów certyfikacji energetycznej budynków, by każdy
potencjalny nabywca i najemca miał dostęp do świadectwa energetycznego
i nie musiał rezygnować ze swych praw z braku możliwości wyegzekwowania
ich przez państwo.

- Wdrożenie nowych rozwiązań w Polsce pomoże poprawić nasz krajowy system certyfikacji tak, by bardziej służył
ludziom - komentuje Maria Dreger, Manager ds. Norm i Standardów ROCKWOOL Polska. – Im
szybciej się to stanie, tym więcej zaoszczędzimy energii i pieniędzy,
czyli poprawimy warunki życia ludzi, a jednocześnie pomożemy w
racjonalizowaniu polityki energetycznej państwa i zapewnieniu
bezpieczeństwa energetycznego – dodaje Maria Dreger.

Andris Piebalgs, Komisarz Unii Europejskiej ds.
polityki energetycznej podkreśla, że osiągnięte porozumienie to także
klucz do realizacji celów pakietu klimatyczno-energetycznego, a przede
wszystkim do redukcji emisji gazów cieplarnianych i uzyskania
oszczędności energii.

- Przyjęte uzgodnienia mają więc duże znaczenie dla zbliżającego
się szczytu klimatycznego COP 15 w Kopenhadze. Poprawa efektywności
energetycznej budynków to skuteczny sposób walki ze zmianami klimatu i
poprawy bezpieczeństwa energetycznego – dodaje Andris Piebalgs.

Obecnie budynki na terenie Unii Europejskiej są odpowiedzialne za
zużycie 40% energii i produkcję 36% CO2 emitowanego przez państwa
członkowskie. Szacuje się, że wprowadzenie zmian w Dyrektywie EPBD
pozwoli na redukcję emisji gazów cieplarnianych aż o 70% w stosunku do
obecnego limitu przyznanego UE przez protokół z Kioto. Ponadto, dzięki
inwestycjom w lepszy standard energetyczny budynków przeciętne
statystyczne europejskie gospodarstwo domowe będzie mogło zaoszczędzić
rocznie na ogrzewaniu około 1200 złotych.

Zmiany w Dyrektywie EPBD muszą jeszcze zostać formalnie przyjęte przez Radę Europy, co najprawdopodobniej będzie miało miejsce podczas jej grudniowego posiedzenia. Następnie państwa
członkowskie będą zobowiązane  do wprowadzenia ich w życie do końca
2011 roku.

Postępowanie przy pracach przygotowawczych do usuwania wyrobów zawierających azbest

W rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 grudnia 2002 r. o
zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw „wytwórcą odpadów
powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu
obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i
napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba, że umowa o świadczeniu
usługi stanowi inaczej”. A więc wykonawca prac polegających na zabezpieczeniu
lub usuwaniu wyrobów zawierających azbest.

Z powyższej definicji wynika, że wytwórcą odpadów może być
np. właściciel lub zarządzający, który we własnym zakresie wykonuje prace
zabezpieczenia lub usuwania wyrobów zawierających azbest i zleca do wykonania
tylko część robót. W takim przypadku na nim też spoczywać będą wszystkie
obowiązki wynikające z przepisów i procedur postępowania z odpadami
niebezpiecznymi zawierającymi azbest. Wytwórcę odpadów obowiązuje postępowanie
określone przepisami ustawy o odpadach. Podstawową czynnością dla
przedsiębiorcy, który zamierza podjąć działalność w zakresie wytwarzania
odpadów niebezpiecznych zawierających azbest, w ilości powyżej 100 kg rocznie,
jest opracowanie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi i zawierającymi
azbest oraz uzyskanie jego zatwierdzenia przez właściwego, ze względu na
miejsce wytwarzania odpadów niebezpiecznych, wojewodę lub starostę.

Wojewoda zatwierdza programy gospodarki odpadami
niebezpiecznymi dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,
a starosta dla pozostałych przedsięwzięć.

Program gospodarki odpadami niebezpiecznymi dołączony do
wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej program, powinien zawierać:

 Na podstawie informacji Ministerstwa Gospodarki

Obowiązki i postępowanie właścicieli oraz zarządców, przy użytkowaniu obiektów i terenów z wyrobami zawierającymi azbest

Właściciel lub zarządca budynku, budowli, instalacji lub
urządzenia technicznego oraz terenu, gdzie znajdują się wyroby zawierające
azbest, ma obowiązek sporządzenia – w dwóch egzemplarzach „Oceny stanu i możliwości
bezpiecznego użytkowania wyrobów zawierających azbest". Właściciele lub
zarządcy, którzy spełnili ten obowiązek wcześniej – sporządzają następne
„Oceny…” w terminach wynikających z warunków poprzedniej „Oceny…” tzn.:

Grupa 1. Urządzenia, instalacje i sieci elektroenergetyczne wytwarzające, przetwarzające, przesyłające i zużywające energię elektryczną:

1. urządzenia prądotwórcze przyłączone do krajowej sieci elektroenergetycznej bez względu na wysokość napięcia znamionowego;
2. urządzenia, instalacje i sieci elektroenergetyczne o napięciu niewyższym niż 1 kV;
3. urządzenia, instalacje i sieci o napięciu znamionowym powyżej 1 kV;
4. zespoły prądotwórcze o mocy powyżej 50 kW;
5. urządzenia elektrotermiczne;
6. urządzenia do elektrolizy;
7. sieci elektrycznego oświetlenia ulicznego;
8. eletryczna sieć trakcyjna;
9. elektryczne urządzenia w wykonaniu przeciwwybuchowym;
10. aparatura kontrolno-pomiarowa oraz urządzenia i instalacje automatycznej regulacji; sterowania i zabezpieczeń urządzeń i instalacji wymienionych w pkt 1-9;
11. urządzenia techniki wojskowej lub uzbrojenia;
12. urządzenia ratowniczo-gaśnice i ochrony granic.

Grupa 2. Urządzenia wytwarzające, przetwarzające, przesyłające i zużywające ciepło oraz inne urządzenia energetyczne:

1. kotły parowe oraz wodne na paliwa stałe, płynne i gazowe, o mocy powyżej 50 kW, wraz z urządzeniami pomocniczymi;
2. sieci i instalacje cieplne wraz z urządzeniami pomocniczymi, o przesyle ciepła powyżej 50 kW;
3. turbiny parowe oraz wodne o mocy powyżej 50 kW, wraz z urządzeniami pomocniczymi;
4. przemysłowe urządzenia odbiorcze pary i gorącej wody, o mocy powyżej 50 kW;
5. urządzenia wentylacji, klimatyzacji i chłodnicze, o mocy powyżej 50 kW;
6. pompy, ssawy, wentylatory i dmuchawy, o mocy powyżej 50 kW;
7. sprężarki o mocy powyżej 20 kW oraz instalacje sprężonego  powietrza i gazów technicznych;
8. urządzenia do składowania, magazynowania i rozładunku paliw, o pojmności składowania odpowiadającej masie ponad 100 Mg;
9. piece przemysłowe o mocy powyżej 50 kW;
10. aparatura kontrolno-pomiarowa i urządzenia automatycznej regulacji do urządzeń i instalacji wymienionych w pkt 1-9;
11. urządzenia techniki wojskowej lub uzbrojenia;
12. urządzenia ratowniczo-gaśnicze i ochrony granic.

Grupa 3. Urządzenia, instalacje i sieci gazowe wytwarzające, przetwarzające, przesyłające, magazynujące i zużywające paliwa gazowe:

1. urządzenia do produkcji paliw gazowych, generatory gazu;
2. urządzenia do przetwarzania i uzdatniania paliw gazowych, rozkładanie paliw gazowych, urządzenia przeróbki gazu ziemnego, oczyszczalnie gazu, rozprężalnie i rozlewnie gazu płynnego, odazotowanie, mieszalnie;
3. urządzenia do magazynowania paliw gazowych’
4. sieci gazowe rozdzielcze o ciśnieniu nie wyższym niż 0,5 MPa (gazociągi i punkty redukcyjne, stacje gazowe);
5. sieci gazowe przesyłowe o ciśnieniu powyżej 0,5 MPa (gazociągi, stacje gazowe, tłocznie gazu);
6. urządzenia i instalacje gazowe o ciśnieniu nie wyższym niż 5 kPa;
7. urządzenia i instalacje gazowe o ciśnieniu powyżej 5 kPa;
8. przemysłowe odbiorniki paliw gazowych o mocy powyżej 50 kW;
9. turbiny gazowe;
10. aparatura kontrolno-pomiarowa, urządzenia sterowania do sieci, urządzeń i instalacji wymienionych w pkt 1-9.

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY
z dnia 7 kwietnia 2004r.
zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie
(Dz.U. z 12 maja 2004)

Na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm. ²⁾) zarządza się, co następuje:

§ 1. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 oraz z 2003 r. Nr 33, poz. 270), wprowadza się następujące zmiany:

^*) W przypadku tych budynków szerokość użytkową biegu schodowego i spocznika należy przyjmować z uwzględnieniem wymagań określonych w ust. 2.";
20) w § 69 ust. 1, 2 i 5 otrzymują brzmienie:
"1. Liczba stopni w jednym biegu schodów stałych powinna wynosić nie więcej niż:

§ 2. Przepisów rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie:

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY
z dnia 13 lutego 2003r.
zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie
(Dz.U. z 26 lutego 2003)

Na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 100, poz. 1085, Nr 110, poz. 1190, Nr 115, poz. 1229, Nr 129, poz. 1439 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676) zarządza się, co następuje:

§ 1. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) w § 330 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1) został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów,".

§ 2. W sprawach zakończonych decyzją ostateczną o odmowie wydania pozwolenia na budowę lub odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego, wydaną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, z uwzględnieniem § 330 pkt 1 w jego dotychczasowym brzmieniu, stosuje się przepis art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego.

§ 3. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 16 grudnia 2002 r.