Nasze serwisy:

Oświetlenie
Aprobaty techniczne

Aprobaty techniczne

Aprobaty techniczne są to decyzje dopuszczenia do stosowania materiałów i wyrobów budowlanych. Aprobaty takie wydawane są w Instytucie Techniki Budowlanej w trybie zgodnym z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 19.12.1994 r. w sprawie aprobat technicznych i kryteriów technicznych dotyczących wyrobów budowlanych (Dz.U. nr 10 z 1995 r.). Zgodnie z art. 10 ustawy Prawo budowlane z dnia 07.07.1994 r. (Dz.U. nr 89, poz. 414), ze zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 22.08.1997 r. (Dz.U. nr 111, poz. 726), przy wykonywaniu robót budowlanych należy stosować wyroby dopuszczone do obrotu i stosowania w budownictwie, tzn. takie, dla których:
a) wydano certyfikat na znak bezpieczeństwa wykazujący, że zapewniono zgodność z kryteriami technicznymi wynikającymi z polskich norm, aprobat technicznych oraz właściwych przepisów i dokumentów technicznych – w odniesieniu do wyrobów podlegających certyfikacji;
b) dokonano oceny zgodności i wydano certyfikat zgodności z polską normą lub aprobatą techniczną – w odniesieniu do wyrobów nie objętych certyfikacją na znak bezpieczeństwa, mających istotny wpływ na spełnienie jednego z wymagań podstawowych.

Do obrotu i stosowania są dopuszczone także materiały i wyroby umieszczone w wykazie wyrobów nie mających istotnego wpływu na spełnienie wymagań podstawowych oraz wyrobów wytwarzanych i stosowanych według tradycyjnie uznanych zasad sztuki budowlanej.

Wykaz wyrobów mających: świadectwa dopuszczenia do powszechnego stosowania w budownictwie, decyzje o dopuszczeniu do stosowania na obszarze Polski wyrobów zagranicznych oraz spis aprobat technicznych zawarty jest w systematycznie wydawanych przez Instytut Techniki Budowlanej w Warszawie publikacjach pt.: “Katalog obowiązujących aprobat technicznych”.

Literatura
Katalog obowiązujących aprobat technicznych wg stanu na 01.01.1998 r. Instytut Techniki Budowlanej, Warszawa 1998 r.

Tags: ,

Wytyczne dotyczące elementów budowlanych

Horst Wild
Tłumaczył Bronisław Bartkiewicz

Oficjalne określenie tzw. Wytycznych w przedmiocie elementów (produktów) budowlanych brzmi: “Wytyczne 89/196/Rady EWG z 21.12.1988 mające na celu ujednolicenie przepisów prawnych i administracyjnych dotyczących elementów budowlanych w krajach członkowskich”.

Chodzi przy tym o te wytyczne EWG, które dotyczą elementów (produktów) budowlanych wbudowanych w sposób trwały w obiekty budownictwa mieszkaniowego lub podziemnego. Zastosowanie tych produktów powinno umożliwić wznoszenie obiektów budowlanych, które (jako całość lub tylko poszczególne fragmenty) są przydatne do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem i rachunkiem ekonomicznym i przy tym będą spełniały dalej wymienione “istotne wymagania”, o ile dla tych obiektów obowiązują odpowiednie wymagania. Wymagania te powinny być spełnione przez ekonomicznie uzasadniony okres i w warunkach normalnej eksploatacji. Wymagania w normalnym trybie zakładają określone skutki. Istotne wymagania o których mowa w Wytycznych.

1. Wytrzymałość mechaniczna i stateczność konstrukcji
Obiekt budowlany powinien być zaprojektowany i wykonany w ten sposób, aby w okresie budowy i eksploatacji jego potencjalne oddziaływanie nie przynosiło żadnego z następujących skutków:
a) zawalenia się całego obiektu lub jego części,
b) większych odkształceń w niedopuszczalnym zakresie określonym normami,
c) uszkodzenia innych elementów budowlanych, lub urządzeń i wyposażenia w wyniku zbyt dużych odkształceń konstrukcji nośnej,
d) uszkodzeń wskutek zdarzeń przypadkowych w skali nieproporcjonalnie dużej do pierwotnej przyczyny.

2. Ochrona przeciwpożarowa
Obiekt budowlany powinien być zaprojektowany i wykonany w ten sposób, aby podczas pożaru:

  • została zachowana wytrzymałość konstrukcji przez ściśle ustalony okres,
  • powstawanie i rozprzestrzenianie się ognia i dymu wewnątrz obiektu było ograniczone,
  • ograniczone było rozprzestrzenianie się ognia na sąsiednie obiekty,
  • mieszkańcy budynku mieli możliwość jego opuszczenia lub mieli możliwość ratunku w inny sposób,
  • zostało uwzględnione bezpieczeństwo ekip ratunkowych.

    3. Higiena, zdrowie i ochrona środowiska
    Obiekt budowlany powinien być zaprojektowany i wykonany w ten sposób, aby nie została narażona na szwank higiena i zdrowie mieszkańców i sąsiadów, szczególnie w wyniku następujących oddziaływań:

  • wydzielania się trujących gazów,
  • obecności niebezpiecznych substancji i gazów w powietrzu,
  • emisji szkodliwego promieniowania,
  • zanieczyszczenia lub zatrucia wody i powierzchni ziemi,
  • niefachowego odprowadzania ścieków, spalin i odpadów stałych i płynnych,
  • gromadzenia się wilgoci w elementach budowlanych lub na powierzchni elementów budowlanych wewnątrz pomieszczeń.

    4. Bezpieczeństwo eksploatacji
    Obiekt budowlany powinien być zaprojektowany i wykonany w ten sposób, aby podczas jego użytkowania lub eksploatacji nie mogło powstać żadne nieprzewidziane zagrożenie wypadkowe, jak np. uszkodzenie ciała przez osunięcie, zawał, zderzenie, zapalenie, porażenie prądem lub eksplozję.

    5. Ochrona przed hałasem
    Obiekt budowlany powinien być zaprojektowany i wykonany w ten sposób, aby hałas, odbierany przez mieszkańców lub osoby znajdujące się w pobliżu był ograniczony do poziomu, nie zagrażającego zdrowiu i gwarantował normalne warunki pracy, spędzania wolnego czasu i wypoczynku nocnego.

    6. Oszczędność energii i izolacyjność cieplna
    Obiekt budowlany i jego urządzenia i wyposażenie w instalacje grzewcze, chłodzące i wentylacyjne powinien być zaprojektowany i wykonany w ten sposób, aby przy uwzględnieniu warunków klimatycznych, miejsca lokalizacji – zużycie energii na jego eksploatację było utrzymane na niskim poziomie, a jednocześnie zagwarantowany był wystarczający komfort cieplny.

    To ogólne sformułowanie “istotnych wymagań” zostało umieszczone w tzw. “Dokumencie podstawowym” , który posłużył jako punkt wyjścia przy opracowywaniu “zharmonizowanych norm” dla pozostałych “Specyfikacji technicznych” dotyczących całej Wspólnoty Europejskiej. W dokumentach i uzgodnieniach każdorazowej specyfikacji technicznej wyroby takie będą znakowane symbolem “CE”.

    W tym miejscu należy zauważyć, że jak na razie w grupie bardzo wielu produktów budowlanych nie ma jeszcze wyrobów wyróżnionych znakiem “CE”, gdyż brak jest przesłanek technicznych, umożliwiających harmonizacje odpowiednich norm krajowych. Rozwiązaniem przejściowym, zastosowanym w Niemczech jest “Lista reguł budowlanych”.

  • Tags: , , , , , , ,

    Deszczułki prostopadłe do włókien (ryfty)

    Klaus J. Galil-a – Tłumaczył Bronisław Bartkiewicz

    Ryfty są to deszczułki z pierścieniami przyrostów rocznych usytuowanymi prostopadle, lub prawie prostopadle do płaszczyzny deski.

    Ryfty zachowują większą stabilność kształtów niż deski cięte wzdłuż słojów. Ich wygląd jednakże z powodu wyraźnego rysunku słojów jest wtedy bardziej prozaiczny. Ponieważ skurcz drewna w kierunku promienistym stanowi około połowy tego, co w płaszczyźnie prostopadłej do włókien, szerokość deski przy zmianie wilgotności drewna zmienia się mniej, niż desek ciętych wzdłuż słojów. Ogólne odkształcenia ryftów są znacznie mniejsze. Ściśle biorąc, jako ryfty powinno się traktować tylko deski z pierścieniami przyrostów rocznych usytuowanymi pionowo, lub prawie pionowo. Kąt pomiędzy kierunkiem pierścienia i krawędzią określającą szerokość deski nie może być mniejszy od 60!. Wtedy deskę określa się jako “ryft szlachetny” (rys. 1).


    Jeśli zaznaczony na rysunku kąt zawiera się w przedziale 30-600, deski określa się jako “półryfty” (rys. 2)



    Cechy jakościowe, których należy szczególnie dotrzymywać. Ten warunek musi być koniecznie spełniony, aby deszczułki charakteryzowały się podanymi poprzednio cechami.

    Tags: ,

    Płyty szerokowiórowe Intrallam (LSL)

    - Tłumaczył Andrzej Machalski

    Płyta szerokowiórowa Intrallam LSL (od ang. Laminated Strand Lumber) składa się z wzajemnie sklejonych szerokich wiórów topolowych grubości około 0,8 mm, szerokości 25 mm i długości 300 mm. Do sklejenia służy klej poliuretanowy MDI.

    Przez zmianę odstępu maszyny rozpraszającej od powierzchni maty (51 mm lub 203 mm) można uzyskiwać różne klasy wytrzymałości płyt. Przy większym odstępie rozpraszania wieksza część wiórów ukierunkowuje się poprzecznie do płyty (Intrallam LSL 1,3 E), a przy mniejszym odstępie wióry układają się bardziej równolegle do siebie (Intrallam LSL 1,5 E).

    Wskazówki praktyczne
    Intrallam LSL można stosować do wszelkich wykonań, w których zezwala się na użycie drewna warstwowego, jak również sklejki budowlanej na podstawie prawno-budowlanych postanowień norm, chyba że w świadectwie dopuszczenia nie powiedziano inaczej.

    Co do ochrony drewna, to podobnie jak przy drewnie warstwowym należy postępować zgodnie z normami.

    Wymiary
    Grubości: 32 do 89 mm
    Max. format: 2438 x 1070 mm

    Oznakowanie
    Przedmiot dopuszczenia, klasa jakości, znak zgodności z danymi producenta, numer świadectwa dopuszczenia, nadzorujący instytut.

    Literatura
    PN-EN 309:1993. Płyty wiórowe. Definicja i klasyfikacja.
    PN-97/D-97016. Płyty wiórowe płaskoprasowane.
    Płyta wiórowa aprobaty nr, nr 2473/96-AT-15, 3113/98-AT-15; płyta wiórowo-żywiczna aprobata nr 2825/97-AT-15 Instytutu Techniki Budowlanej. Katalog 1999, Warszawa.

    Tags: , , ,

    Płyty szerokowiórowe płaskoprasowane (OSB)

    - Tłumaczył Andrzej Machalski

    Płyty szerokowiórowe płaskoprasowane (skrót OSB od ang. Oriented Strand Boards) składają się z wielkopowierzchniowych wiórów podłużnych (ang. Strands), leżących przeważnie równolegle do powierzchni płyty. Wióry mają średnio grubość około 0,6 mm, długość 75 mm i szerokość 35 mm. Do sklejania ich służy najczęściej klej fenolowy.

    Wióry przebiegają w warstwach kryjących głównie równolegle, a w środkowej warstwie poprzecznie do kierunku wytwarzania. Przez to płyty OSB wykazują w kierunku podłużnym i poprzecznym odmienne właściwości wytrzymałościowe. Wytrzymałość na zginanie w kierunku podłużnym płyty jest wyraźnie wyższa niż w kierunku poprzecznym.
    Wskazówki praktyczne
    Płyty płaskoprasowane OSB można stosować w szerokim zakresie, wszędzie tam gdzie przepisy budowlane zezwalają na użycie materiałów drewnopochodnych klas 20 i 100.

    Przy stosowaniu płyt OSB do elementów nośnych i usztywniających należy przestrzegać przepisów dotyczących płyt wiórowych, a odnoszących się do obliczania i wykonania.

    Wymiary
    Zależnie od producenta, płyty OSB dostarcza się w następujących wymiarach:
    grubość: 6 do 30 mm,
    formaty: 2500/5000 x 1250 mm,
    5000 x 2500 mm,
    2440 x 1220 mm,
    2620 x 1250 mm,
    5000 x 2620 mm.

    Oznakowanie Rodzaj płyty, znak i dane producenta, numer świadectwa dopuszczenia, nadzorujący instytut, typ płyty, klasa emisji (substancji szkodliwych), grubość znamionowa.

    Dla płyt płaskoprasowanych OSB nie ma norm DIN, lecz są tylko świadectwa dopuszczenia Instytutu Techniki Budowlanej (ITB).

    Literatura
    PN-EN 309:1993. Płyty wiórowe. Definicja i klasyfikacja.
    PN-97/D-97016. Płyty wiórowe płaskoprasowane.
    Płyta wiórowa aprobaty nr, nr 2473/96-AT-15, 3113/98-AT-15; płyta wiórowo-żywiczna aprobata nr 2825/97-AT-15 Instytutu Techniki Budowlanej. Katalog 1999, Warszawa.

    Tags: ,

    Płyty wiórowe

    Wilfried Zapke – Tłumaczył Bronisław Bartkiewicz

    Płyty wiórowe to surowiec drewniany w kształcie płyt, wytwarzany przez sprasowanie wiórów drewnianych z dodatkiem środka wiążącego. Jako środki wiążące mogą być używane zarówno twardniejące żywice sztuczne, jak i cement lub magnezja.

    W zależności od sposobu wytwarzania rozróżnia się następujące rodzaje płyt:

  • płyty prasowane płaskie,
  • płyty prasowane pasmowe.

    Do wytwarzania płyt płaskich używa się dwóch rodzajów wiórów:

  • wiórów drobnych, które dają możliwie równą, zwartą powierzchnię,
  • wiórów grubych, wypełniających wnętrze płyty.

    Większość z masy użytych wiórów powinna układać się równolegle do powierzchni płyty; ciśnienie prasujące skierowane jest prostopadle do powierzchni płyty.

    Zależnie od sposobu wiązania istnieje dalszy podział płyt na klasy o następujących charakterystykach:

  • V20. Środek wiążący: odporny na zastosowanie w pomieszczeniach o ogólnie niskiej wilgotności (wiązanie nieodporne na działanie wody). Środek wiążący: aminoplast.
  • V 100. Środek wiążący odporny na podwyższoną wilgotność (ograniczona odporność na warunki klimatyczne).


    Środki wiążące: alkaliczne utwardzalne fenoplasty, żywica fenolowa rezorcynowa.

  • V 100G. Środek wiążący odporny na wysoką wilgotność powietrza (ograniczona odporność na warunki klimatyczne). Środki wiążące: alkaliczne utwardzalne fenoplasty, żywica fenolowa rezorcynowa. Chroniona przed grzybem za pomocą chemicznych środków ochrony drewna.

    Płyty odznaczają się prawie jednakową wytrzymałością we wszystkich kierunkach. Preferowane grubości płyt wynoszą: 6; 8; 10; 13; 16; 19; 22; 36 i 40 mm.

    Ustalone przepisami wymagania odnośnie do płyt dotyczą ich cech fizycznych (płyty powinny mieć jednakową grubość w całym arkuszu, mieć proste i ostre krawędzie oraz stanowić prostokąty), wymiarów, dopuszczalnych odchyłek wymiarowych, odporności na zginanie, wytrzymałości na rozciąganie, pęcznienia i zawartości wilgoci.



    Wskazówki praktyczne
    Płyty prasowane płaskie stosuje się jako:

  • płyty okładzinowe dachów i sufitów (obciążenie na zginanie),
  • okładziny elementów ściennych (obciążenie na ściskanie, usztywnienie konstrukcji przez wzmocnienie na rozciąganie po przekątnych),
  • okładziny nośnych konstrukcji dachowych (obciążenia pionowe z dachów, obciążenia śniegiem i ciężarem ludzi).

    Przy produkcji płyt pasmowych wióry zmieszane ze środkiem wiążącym wytłacza się tłokiem z tunelu lub kanału prasy, którego wymiar odpowiada wymiarowi gotowej płyty. Wióry układają się przy tym prostopadle do powierzchni lub do kierunku wytłaczania. Produkcja musi odbywać się w sposób ciągły, ponieważ stopień podgrzewania i szybkość przesuwu dostosowane są do czasu twardnienia.

    W grupie płyt pasmowych wyróżnia się:

  • płyty pełne,
  • płyty rurkowe (rurki mają układ równoległy do kierunku wytłaczania.




    Płyty pasmowe mają, w przeciwieństwie do płyt płaskich, w jednym kierunku bardzo małą wytrzymałość na zginanie. Z tego powodu ich przeważająca większość jest produkowana jako laminowana lub z okładziną. Pod pojęciem okładziny rozumie się oklejanie tej płyty innymi materiałami, jak np. płytą pilśniową twardą, blachą, folią lub innymi powłokami cienkościennymi.

    Podziału na poszczególne klasy dokonuje się tu zależnie od budowy (płyta pełna – SV i płyta otworowa (rurowa SR)) i rodzaju okładziny. Typy SV 2 i SR 2 powinny mieć wszystkie krawędzie obłożone pełnym drewnem szerokości co najmniej 15 mm, lub innym materiałem równoważnym pod względem ochrony przed wilgocią. Płyty pasmowe przeznaczone do układania w postaci tafli oznaczone są symbolami TSV 1 i TSV 2.



    Płyty wiórowe łączone spoiwem mineralnym w postaci cementu lub magnezji wytwarza się w taki sam sposób, jak płyty płaskie. Gęstość płyty wynosi ok. 1200 kg/m 3 .

    Zawartość wilgoci po procesie klimatyzacji wynosi 9 – 3 % wagowych. Odporność płyt jest podawana w odniesieniu do: wody, warunków klimatycznych, bakterii gnilnych, ataku grzyba i insektów; w przedmiocie obróbki nie ma żadnych ograniczeń. Płyty dają się obrabiać tak samo jak drewno, ciąć i wiercić otwory, dają się łączyć na śruby, gwoździe i kleje ( kleje odporne na alkalia).

    Alternatywy
    Alternatywy dla płyt wiórowych mogą stanowić dowolne materiały budowlane w postaci płyt, jak np. sklejka, płyty pilśniowe, włóknowo-cementowe, gipsowo-kartonowe, lub gipsowo-wiórowe.

    Kiedy i jaki materiał może być użyty zamiast płyty wiórowej, zależy – poza kosztami – szczególnie od przeznaczenia i miejsca wbudowania płyty (wewnątrz, czy na zewnątrz pomieszczenia) i sprawy te należy rozstrzygać indywidualnie.

    Literatura
    HALASZ, SCHEER: Holzbau-Taschenbuch (Poradnik budownictwa drenianego), Wilhelm Ernst u. Sohn, Berlin 1986.
    Płyty wiórowe. Aprobaty techniczne (15 numerów – najstarszy z 1993 r., najnowszy z 1997 r.) Instytutu Techniki Budowlanej. Katalog 1998, Warszawa.
    DIN 68 761. Spanplatten; Flachpre§platten f.r allgemeine Zwecke, FPY-Platte (Płyty wiórowe; Płyty prasowane płaskie ogólnego stosowania, płyty FPY).
    DIN 68 761 cz. 4. Spanplatten; Flachpre§platten f.r allgemeine Zwecke, FPO-Platte (Płyty wiórowe; Płyty prasowane płaskie ogólnego stosowania, płyty FPO).
    DIN 68 762. Spanplatten f.r Sonderzwecke im Bauwesen (Płyty wiórowe do specjalnego stosowania w budownictwie).
    DIN 68 764. Spanplatten; Strangpre§platten f.r das Bauwesen, beplankte Strangpre§platten f.r die Tafelbauart (Płyty wiórowe; Płyty prasowane pasmowe do stosowania w budownictwie; Płyty laminowane taflowe).
    DIN 68 765. Spanplatten; kunststoffbeschichtete dekorative Flachpre§platten (Płyty wiórowe; Płyty wytłaczane płaskie dekoracyjne, powlekane tworzywem sztucznym).
    DIN 68 771. Unterbżden aus Holzspanplatten (Ślepe podłogi z płyt wiórowych).

  • Tags: , , , , , , , , , , ,

    Sklejka budowlana bukowa (BFU-BU)

    Horst Wild – Tłumaczył Andrzej Machalski

    Sklejka budowlana bukowa (niem. skrót BFU-BU) jest produkowana przez sklejanie kilku warstw (okleiny) forniru bukowego na krzyż, przy czym jedna warstwa może składać się z dwóch płatów forniru o włóknach wzajemnie równoległych. Forniry muszą być usytuowane symetrycznie względem osi środkowej.

    Sklejka budowlana bukowa jest produkowana w następujących typach:
    BFU-BU wilgotność płyt w stanie użytkowym do 18 %,
    BFU-BU 100 G* ) wilgotność płyt w stanie użytkowym do 21 %
    * ) Przy tym typie płyt dodaje się przy produkcji środek ochrony drewna przeciwko grzybom domowym niszczącym drewno.

    Według DIN 68705-5 sklejka budowlana bukowa powinna spełniać następujące wymagania:

    Forniry wierzchnie i podkładowe* ) * )
    Fornir podkładowy to pierwszy z kolei fornir w kierunku do wewnątrz, poprzeczny względem wierzchniego (tzw. obłogu – obłożenia).

    Poprawianie fornirów wierzchnich i podścielających (podkładowych) należy wykonywać za pomocą kleju użytego do płyt. Łaty okrągłe i owalne są niedopuszczalne.

    Dopuszczalne są:

  • przebarwienia drewna i wady barwy, jeżeli tylko nie wplywają one na właściwości wytrzymałościowe fornirów,
  • pęknięcia i otwarte spoiny, jeśli występują sporadycznie i nie są szersze niż 4 mm,
  • mocno zrośnięte sęki i miejsca po sękach, jeśli występują sporadycznie, a ich średnica nie jest większa niż 30 mm,
  • drążenia po owadach lub ich larwach, jeśli występują sporadycznie,
  • taśmy klejące, jeżeli nie wpływają one na trwałość sklejenia płyty.

    Forniry w środku sklejki
    Forniry środka sklejki nie powinny mieć wad wpływających na wytrzymałości według tablicy 2.

    Sklejenie
    Do sklejania stosuje się alkalicznie twardniejące kleje fenolowe, fenolowo-rezorcynowe i rezorcynowe. W przypadku innych klejów ich przydatność musi być potwierdzona świadectwem dopuszczenia.

    Budowa sklejki
    Sklejka budowlana bukowa powinna mieć budowę symetryczną względem płaszczyzny środkowej. Dopuszczalna grubość forniru do 3,7 mm (zalecana 1,5 do 3,2 mm). W zależności od grubości, płyta powinna mieć następującą minimalną liczbę fornirów (tabl. 1):



    Można wybierać liczbę i usytuowanie fornirów w ramach ustaleń wg tabl. 1. Dzięki temu powstają liczne możliwości struktury płyty i sterowania sprężysto-mechanicznymi właściwościami w podłużnym i poprzecznym kierunku płyty.

    Wytrzymałości
    Sklejka budowlana bukowa jest produkowana w pięciu klasach (tabl. 2).



    Gęstość objętościowa
    Gęstość objętościowa sklejki budowlanej bukowej wynosi między 600 a 800 kg/m 3 .

    Wilgotność
    Wilgotność sklejki budowlanej bukowej powinna wynosić loco wytwórnia co najmniej 5 % i najwyżej 15 %.

    Ochrona drewna
    Sklejka typu BFU-BU 100 G jest zabezpieczona przed niszczącymi drewno grzybami domowymi (podstawczakami) przez dodanie w trakcie produkcji środków ochrony drewna.

    Zachowanie się w pożarze
    Sklejka budowlana bukowa bez specjalnego sprawdzania jest uważana za materiał klasy materiału budowlanego B 2.

    Wskazówki praktyczne
    Sklejka budowlana bukowa jest używana głównie do specjalnych celów, na przykład wzmacniania przerwań i wycięć w dźwigarach z drewna warstwowego.

    Zależnie od producenta, sklejka budowlana bukowa jest dostarczana w następujących wymiarach standardowych:
    grubości: 10 do 40 mm,
    formaty: 2200/2500 x 1850 mm,
    2500 x 1500 mm,
    2200 x 1250 mm.

    Oznakowanie
    Znak zgodności z danymi producenta, nadzorujący instytut, typ sklejki, klasa emisji (substancji szkodliwych), grubość, klasa wytrzymałościowa.

    Literatura
    PN-85/D-97001. Forniry. Okleiny i obłogi. Terminologia. Wspólne wymagania i badania.
    PN-84/D-97005.01. Sklejka. Podział, terminologia oraz pomiar wad.
    PN-83/D-97005.11. Sklejka. Sklejka ogólnego przeznaczenia. Wymagania.
    Płyta drewnopochodna laminowana aprobaty nr, nr 2831/ 98-AT-15, 2906/98-AT-15; płyta warstwowa 50 numerów aprobat technicznych Instytutu Techniki Budowlanej. Katalog 1999, Warszawa.
    DIN 68705-5. Sperrholz. Bau-Furniersperrholz aus Buche (Płyty stolarskie i sklejki. Sklejka budowlana bukowa).
    Beiblatt 1 zu DIN 68705-5. Bau-Furniersperrholz aus Buche. Zusammenh-nge zwischen Plattenaufbau, elastischen Eigenschaften und Festigkeiten (Dodatek 1 do DIN 68705-5. Sklejka budowlana bukowa. Związki między budową sklejki, właściwościami sprężystymi i wytrzymałościami).

  • Tags: , , , , , , ,

    Sklejka paskowa

    Klaus J. Galil-a – Tłumaczył Andrzej Machalski

    Sklejka paskowa (nazwa handlowa Parallam PSL) jest to sklejka z oklein sklejanych równolegle do włókien, o relatywnie wysokiej wytrzymałości.

    Wymagania
    Na sklejkę paskową można stosować jedynie okleiny przebiegające w kierunku włókien z daglezji lub południowej żółtej sosny. Paski okleiny mają grubość 2,5 lub 3,2 mm, szerokość 16 mm i długość 0,45-2,60 m. Do sklejania służy klej fenolowy.

    Obliczanie
    Obliczanie i wykonywanie części budowli ze sklejki paskowej powinno odbywać się – tak jak z drewna warstwowego (laminatu drzewnego), chyba że w świadectwie dopuszczenia ustalono inaczej. Sklejka paskowa powinna być stosowana, zgodnie ze świadectwem dopuszczenia, tylko do prętokształtnych elementów budowlanych o jednoczęściowym przekroju prostokątnym i szerokości przekroju poprzecznego b = 40-280 mm oraz wysokości przekroju poprzecznego h = 40-483 mm. Inne nośne wielkości przekroju i/lub kształty przekroju wymagają zwłaszcza w budynkach publicznych, specjalnego uzgodnienia w konkretnym wypadku.

    Sklejkę paskową można stosować do wszelkich wykonań, przy których dozwolone jest używanie drewna warstwowego.

    Do obróbki sklejki paskowej wystarczają normalne maszyny do obróbki drewna.

    Do zaliczenia sklejki do określonej klasy odporności ogniowej niezbędne jest świadectwo badań, wystawione przez upoważnioną przez nadzór budowlany placówkę badawczą. Szybkość spalania wynosi około 0,6 mm na minutę.

    W zapobiegawczej chemicznej ochronie drewna obowiązuje DIN 68800 Część 2. Jeśli potem okaże się konieczna chemiczna ochrona drewna, elementy budowlane należy chronić tak jak elementy z drewna warstwowego.

    Jako łączniki do drewna można stosować jedynie kołki, sworznie, gwoździe, wkręty do drewna, klamry i kołki wpuszczane (dwustronne kołki z klinami pierścieniowymi).

    Kołki prętowe, sworznie i kołki wpuszczane nie mogą być stosowane – w przeciwieństwie do gwoździ, wkrętów i klamer – do tzw. wąskich stron sklejki paskowej.



    Literatura
    Sklejki. Aprobaty techniczne nr 2144/96-AT-15, 2232/96AT-15, 2244/96-AT-15, 2765/97-AT-15. Instytut Techniki Budowlanej. Katalog 1998, Warszawa.
    DIN 1052 T.1. Holzbauwerke; Berechnung und Ausf.hrung (Konstrukcje drewniane. Obliczanie i wykonywanie).

    DIN 68800 T.2. Holzschutz; Vorbeugender chemischer Holzschutz (Ochrona drewna; Zapobiegawcza ochrona chemiczna).

    Tags: , , , , ,

    Typy płyt wiórowych

    Horst Wild
    Tłumaczył Andrzej Machalski

    Płyty wiórowe dzieli się na określone typy według ich właściwości i zakresów zastosowania (patrz poniższa tablica). Tablica ta zawiera też symbole płyt i użytych do nich klejów, a także sposób produkcji płyt i zakresy zastosowania.



    Oznaczenia klejów:
    KUF – mocznikowo-formaldehydowy,
    KPF – fenolowo-formaldehydowy,
    KRF – rezorcynowo-formaldehydowy,
    KMF – melaminowo-formaldehydowy.

    Literatura
    PN-EN 309:1993. Płyty wiórowe. Definicja i klasyfikacja.
    PN-D-97016:1997. Płyty wiórowe płaskoprasowane.

    Tags:

    Płyty wielowarstwowe iglaste

    Horst Wild – Tłumaczył Andrzej Machalski

    Płyta wielowarstwowa iglasta jest to tworzywo drewnopochodne składające się z trzech lub pięciu sklejonych ze sobą warstw deseczek z drewna iglastego, przy czym włókna drzewne sąsiadujących warstw są skierowane wzajemnie pod kątem 90!. Warstwy są sklejone zmodyfikowanymi żywicami melaminowymi lub fenolowymi. Zależnie od grubości poszczególnych warstw, właściwości sprężysto-mechaniczne mogą być odmienne nawet dla płyt jednakowej grubości.

    Wskazówki praktyczne
    Płyty wielowarstwowe można stosować – zależnie od sposobu sklejenia i zabezpieczenia środkami ochrony drewna – wszędzie tam, gdzie w przepisach budowlanych zezwolono na używanie płyt drewnopochodnych klas 20, 100. Zależnie od producenta, płyty wielowarstwowe dostarcza się w następujących wymiarach standardowych:
    grubości: 13 do 75 mm,
    formaty: 2500/3000 x 5000 mm,
    2000 x 5000/6000 mm,
    1250 x 4000/4500/5000 mm.
    Wszystkie płyty wielowarstwowe można stosować, odpowiednio do dotąd udzielonych świadectw dopuszczenia, na nośne i usztywniające poszycie płyt ściennych, stropowych i dachowych w budynkach drewnianych o konstrukcji płytowej. Niektóre płyty można również tam stosować, gdzie zezwala się na użycie sklejki budowlanej.

    Oznakowanie
    Określenie świadectwa dopuszczenia z liczbą warstw (rodzaj płyty), typem płyty oraz grubością płyty, znak i dane producenta, numer świadectwa dopuszczenia i nadzorujący instytut.

    Dla płyt wielowarstwowych z drewna iglastego nie ma normy. Jeżeli mają być użyte do elementów nośnych i usztywniających, to niezbędne jest świadectwo dopuszczenia.

    Literatura
    Płyta drewnopochodna laminowana aprobaty nr, nr 2831/ 98-AT-15, 2906/98-AT-15; płyta warstwowa 50 numerów aprobat technicznych Instytutu Techniki Budowlanej. Katalog 1999, Warszawa.

    Tags: , , , , ,

     
    Zobacz porady doradców close
    Doradcy z OKNOPLASTDoradcy z OKNOPLAST

    Okna i drzwi z PVC