Rainer Walter – Tłumaczył Andrzej Machalski

Dach odwrócony jest to niewentylowana, jednołupinowa konstrukcja dachowa, w której izolacja wodochronna jest położona bezpośrednio na konstrukcji (warstwie) dolnej. Warstwa izolacji termicznej jest ułożona na izolacji wodochronnej i zabezpieczona za pomocą dodatkowego obciążenia przed poderwaniem przez wiatr.

Taka kolejność warstw jest prawidłowa z punktu widzenia dyfuzyjno-technicznego, mianowicie przy bezbłędnym wykonaniu nie można obawiać się wytrącania rosy w przekroju dachu.



Materiały izolacji termicznej dla dachów odwróconych nie powinny na stałe ulegać zawilgoceniu. Ponadto muszą być mrozoodporne, odporne na chodzenie, zachowujące kształt i nie butwiejące. Taki profil wymagań spełniają płyty z wytłaczanego styropianu (ich przydatność powinna być potwierdzona urzędowym świadectwem dopuszczenia). Płyty takie układa się zawsze jednowarstwowo; w przypadku budynków o wysokości okapowej do 8,00 m zabezpiecza się je żwirem 16/32 mm. Przy wyższych budynkach dla ochrony przed podrywaniem przez wiatr okłada się je płytami.

Przy określaniu ochrony cieplnej przez dach odwrócony ważne są poniższe ustalenia, odbiegające nieco od zwykłego toku obliczeń:

  • jako obliczeniową wartość współczynnika przewodności cieplnej płyt izolacji termicznej należy wstawić wartość tego współczynnika ustaloną dla tworzyw sztucznych piankowych,
  • wymagany normą opór cieplny dla stropów, które odgradzają pomieszczenia pobytowe od góry, od powietrza zewnętrznego, należy powiększyć o 10 %,
  • przy obliczaniu istniejącego współczynnika przenikania ciepła k dla stropu, należy wyliczoną wartość k powiększyć o poprawkę Dk; szczegóły w tym zakresie regulują świadectwa dopuszczenia.

    Wskazówki praktyczne
    Ponieważ przy nagle występującym zimnym opadzie, zwłaszcza w lecie, wskutek podchodzenia warstwy izolacji termicznej wodą, może dojść do ostrych zmian temperatury na powierzchni konstrukcji dolnej, dach odwrócony powinien być układany tylko na konstrukcjach dolnych mających zdolność akumulacji ciepła. Masywne konstrukcje (dolne – np. żelbetowe) nadają się dlatego doskonale, natomiast stalowych (z płyt trapezowych) nie należy stosować.

    Odwodnienie dachu należy tak zaprojektować, aby w obszarze izolacji termicznej nie gromadziła się woda stojąca; niekiedy w tym celu wykonuje się potrzebny spadek.

    Warstwy powyżej izolacji termicznej powinny być otwarte na dyfuzję, aby płyty tej izolacji nie ulegały zawilgoceniu przez parę wodną (proces dyfuzji).

    Płyty izolacji termicznej układa się jednowarstwowo na złącze zakładkowe. Przy dwuwarstwowym układaniu między płytami izolacyjnymi tworzy się (jak to pokazały pomiary) błona wodna zachowująca się jak paroizolacja. Niezbędne obciążenie dodatkowe też jest zależne od grubości płyt izolacji termicznej. Aby zapobiec wyporowi wywieranemu przez stojącą wodę na płyty izolacji termicznej, warstwa żwirowa powinna mieć tę samą grubość co te płyty. Niekiedy udaje się zredukować grubość warstwy żwirowej przez użycie włókniny rozdzielającej obciążenia.

    Literatura
    STEINH-FEL H.-J.: Flachd-cher (Dachy płaskie). R. M.ller-Verlag, Kżln 1992.