Wilfried Zapke – Tłumaczył Bronisław Bartkiewicz

Wszędzie, gdzie to jest możliwe, warstwa izolacyjna powinna znajdować się na zewnętrznej stronie elementu budowlanego. Ale zdarzają się również przypadki, w których nie do uniknięcia jest umieszczenie warstwy izolacyjnej po stronie wewnętrznej. Jeżeli dokonujemy modernizacji obiektów zabytkowych, których elewacje wykonane w postaci szkieletu drewnianego, lub wyłożone sztukaterią, jak np. secesyjne budynki z przełomu wieków, lub domy wielorodzinne z okresu spekulacji nieruchomościami (ok. 1870 r.) – powinny lub nawet musza być zachowane, wówczas izolacja wewnętrzna jest jedyną możliwością poprawy izolacyjności cieplnej budynku, nawet jeśli nie da się uniknąć mostków cieplnych przez elementy wiążące ściany wewnętrzne i stropy.

Wskazówki praktyczne
W praktyce do celów izolacji wewnętrznej sprawdziły się zespolone płyty gipsowo-kartonowe lub gipsowo-włóknowe z nałożoną warstwą izolacyjną twardej pianki polistyrenowej lub włókna mineralnego. W ten sam sposób można izolować konstrukcje drewniane lub metalowe usytuowane przed ścianą , które m.in. izoluje się wełną mineralną, a następnie okłada wymienionymi płytami.



Jeśli podejmuje się lub trzeba koniecznie podjąć decyzję o uzupełniającej izolacji cieplnej w postaci izolacji wewnętrznej, należy odpowiedzieć na pytanie, czy konieczne jest również wykonanie izolacji wodoszczelnej. W każdym zamieszkałym pomieszczeniu powstaje para wodna, podczas gotowania, kąpieli, prania, ale także w wyniku oddychania mieszkańców. Para ta, w skutek różnicy prężności pary wewnątrz i na zewnątrz elementu budowlanego wnika w ściany i tam może się wykraplać. Jeżeli element budowlany jest wyraźnie chłodniejszy od otaczającego go powietrza wewnętrznego, to para wodna wykrapla się bezpośrednio na jego powierzchni. Skutkiem tego może być stopniowe zawilgocenie elementów budowlanych.

Alternatywy
Nie wymaga się dowodu obliczeniowego dla muru z kamienia sztucznego (betonu), wykonanego zgodnie z normami, otynkowanego zewnętrznie, jeśli umieszczona po wewnętrznej stronie warstwa izolacji termicznej uwzględniając również izolacyjność tynku wewnętrznego stanowi z punktu widzenia dyfuzji pary wodnej ekwiwalent warstwy powietrza o grubości większej od 0,5 m.

Literatura
LUTZ P. i in.: Lehrbuch der Bauphysik; Schall, Warme, Feuchte, Licht, Brand, Klima. (Poradnik fizyki budowli. Hałas, ciepło, wilgoć, światło, ogień, klimat). Wydawnictwo Teubner, Stuttgart.
PN-91/B-02020. Ochrona cieplna budynków. Wymagania i obliczenia.
DIN 4108. W-rmeschutz im Hochbau, Grżsen und Einheiten (Ochrona termiczna w budownictwie).