Peter Stemmermann – Tłumaczył Andrzej Machalski

Jako terakotę mozaikową określa się takie płytki terakotowe, których pole powierzchni – niezależnie od formy geometrycznej – jest równe lub mniejsze od 25 cm 2 . Oferowane są one w handlu z reguły jako tafle (wiele płytek mozaikowych przymocowanych do arkusza nośnego). Arkusz może być na przykład z perforowanego papieru lub lekkiej tkaniny, na której płytki są przyklejone spodnimi stronami.

Jeżeli terakotę mozaikową układa się w miejscach będących następnie pod wodą, na przykład w basenach pływackich, wannach przemysłowych lub w pomieszczeniach mokrych, to wtedy papier powinien być nałożony na wierzchu. Po ułożeniu papier ten usuwa się starannie.

Surowcem do wyrobu terakoty mozaikowej jest glina, kaolin, mielony piasek kwarcowy, skaleń i szamot dobrane w specjalnych recepturach, mieszane i odpowiednio przygotowane. Po tej czynności tak zwana gęstwa jest suszona w wieży (skruberze).

Proszkowa, drobnoziarnista masa jest prasowana w prasie płaskiej pod ciśnieniem około 40-45 MPa.

Terakota mozaikowa może być glazurowana lub nieglazurowana. Glazurę nakłada się po prasowaniu półwyrobu.

Wypalanie półwyrobów następuje w piecu tunelowym w temperaturze aż do 1250 !C.

Przed pakowaniem wypalone płytki sprawdza się maszynowo i nakleja na arkusz papieru w taflę mozaikową (wiele płytek na arkuszu).

Płytki pierwszego gatunku muszą w pełnym zakresie odpowiadać wymaganiom normy.

Jeżeli płytki terakotowe wykazują nieznaczne usterki optyczne, na przykład odchylenia co do koloru, drobne błędy powierzchni itd., technicznie jednak są bez zarzutu, to nie odpowiadają one 1. gatunkowi i wtedy zależnie od stopnia wady zalicza się je do 2. lub 3. gatunku.

Wskazówki praktyczne
Zależnie od właściwości materiałowych, na przykład mrozoodporności, odporności na światło, niewrażliwości na plamy, wysokiej ścieralności, odporności na kwasy i ługi, jak również od koloru i rodzaju zdobienia – mozaikę terakotową stosuje się w wielu dziedzinach.

Oprócz możliwości kształtowania wystroju wnętrz w pomieszczeniach mieszkalnych, na przykład w łazienkach, natryskach, kuchniach, nawet pokojach dziennych, na tarasach, balkonach i elewacjach – mozaika terakotowa jest stosowana również w obiektach reprezentacyjnych, jak lokale sklepowe, restauracje, pływalnie i łaźnie termalne.

Ponadto mozaika terakotowa nadaje się szczególnie do pomieszczeń pracy i stref pracy o niebezpieczeństwie poślizgnięcia się.

Rozporządzenia o miejscach pracy, a także przepisy o zapobieganiu nieszczęśliwym wypadkom wymagają, aby podłogi w pomieszczeniach przemysłowych były równe, utrudniające poślizgnięcie i łatwe do czyszczenia.

W instrukcji “ZH 1/571, Ausgabe Okt. 1993, Merkblatt f.r Fu§bżden in Arbeitsr-umen und Arbeitsbereichen mit Rutschgefahr” (Instrukcja dla podłóg w pomieszczeniach pracy i w strefach pracy o niebezpieczeństwie poślizgnięcia się) podano wymagania dla różnych dziedzin pracy.

Posadzki z mozaiki terakotowej są wykonywane również w pomieszczeniach mokrych, gdzie chodzi się boso, na przykład w łaźniach, szpitalach, jak również w szatniach, umywalniach i natryskach obiektów sportowych i przemysłowych.

Aby zmniejszyć niebezpieczeństwo nieszczęśliwych wypadków od poślizgnięcia się, należy wybrać płytki utrudniające poślizg.

Dla wykładzin w mokrych pomieszczeniach, gdzie chodzi się boso, ustalone są wymagania dla poszczególnych wykładzin podłogowych.

Literatura
PETER-MICHAEL STANGE: Układanie glazury i terakoty. Muza, Warszawa 1998.
Praca zbiorowa: Warunki techniczne wykonania i odbioru robót budowlano-montażowych. Budownictwo ogólne tom I, część 4. Arkady, Warszawa 1990.
Mit keramischen Fliesen und Platten bauen. Rudolf M.ller Verlagsgesellschaft, Kżln (Budujemy przy użyciu płytek i płyt ceramicznych).
PN-EN 87:1994. Płytki i płyty ceramiczne ścienne i podłogowe. Definicje, klasyfikacja, właściwości i znakowanie.
DIN EN 176. Trockengepre§te Fliesen und Platten mit niedriger Wasseraufnahme von E ???3 Gew.- % (Suchoprasowane płytki i płyty o niskiej nasiąkliwości wodnej E ???3 % wag.).