Peter Stemmermann – Tłumaczył Bronisław Bartkiewicz

Przy układaniu glazury i innych płyt okładzinowych na podkładzie cienkowarstwowym należy zwracać uwagę na to, aby zapewnić wystarczającą przyczepność cienkiej warstwy zaprawy do podłoża.

Aby poprawić przyleganie zapraw i klejów do podłoża, szczególnie do podłoża szczelnego i gładkiego, np. do nieprawidłowo wykonanych jastrychów asfaltowych, ulepszonych jastrychów anhydrytowych, magnezytowych, płyt wiórowych, płytek klinkierowych, metalu, podkładów olejnych i z tworzywa sztucznego, wymagane jest naniesienie powłoki gruntującej jako podkładu wiążącego.

Powłoki gruntujące stosowane jako podkłady mogą składać się np. z jedno- lub dwuskładnikowej zawiesiny tworzywa sztucznego, dwuskładnikowej żywicy epoksydowej, lub systemu żywic na bazie rozpuszczalnika. Należy je nanosić możliwie cienką warstwą za pomocą pędzla, wałka, pędzla z nakładką gumową, lub gładkiej szpachelki.

Wskazówki praktyczne
Producenci zapraw do układania płytek metodą cienkowarstwową oraz mas szpachlowych i wyrównujących oferują zróżnicowany asortyment powłok gruntujących, dostosowanych do rodzaju zaprawy.

Oferuje się również specjalne powłoki gruntujące do nanoszenia na podłoże wchłaniające wodę.

Poza zasadniczą funkcją, jaką jest poprawa przyczepności, powłoki te służą jeszcze do zmniejszenia nasiąkliwości podłoża, wiążą resztkowe pozostałości pyłów i chronią podłoże przed zawilgoceniem przez wodę obecną w zaprawie, lub masie szpachlowej.

Przed nałożeniem zaprawy w metodzie cienkowarstwowej, lub masy szpachlowej czy wyrównującej, należy odczekać wymagany okres na wysychanie zastosowanego podkładu lub powłoki.

Celem stosowania powłok gruntujących nie powinno być wzmacnianie podłoża. Jeśli jego wytrzymałość jest niewystarczająca, zaleca się najpierw usunąć wierzchnią warstwę, a dopiero później pokryć podłoże odpowiednio dobraną powłoką.

Literatura
PN-62/B-10144. Posadzki z betonu i zaprawy cementowe. Wymagania i badania techniczne przy odbiorze.
PN-91/B-10130. Posadzkowe płytki lastrykowe.