Heinz Freudenburg – Tłumaczył Bronisław Bartkiewicz

Jedna warstwa muru składa się z cegieł, ułożonych przy zachowaniu ścisłych zasad wzajemnego wiązania. W drugiej warstwie “rolce” cegły ustawione są na ich wąskiej krawędzi (główce). W wyniku takiego układu w odniesieniu do każdej cegły uzyskuje się wysoką spoinę pionową i krótką spoinę podłużną.

Rolkę leżącą stosuje się zasadniczo jako górną, wieńczącą warstwę wolno stojących murków ogrodzeniowych i wsporczych oraz występów murów nie pokrytych dachem, balustrad, gzymsów i murów szczytowych. Może ona być również stosowana przy większych występach murów cokołowych, w podporach o niedużej rozpiętości i jako warstwa ozdobna na powierzchniach okładzinowych oraz przy formowaniu gzymsów. Przy budowie dróg i ulic stosuje się bruk w postaci rolki leżącej, najczęściej wykonywany z klinkieru – zalecany w miejscach o dużym obciążeniu.

Wskazówki praktyczne
Przy wykonywaniu zakończeń murów, które narażone są bezpośrednio na zmienne warunki atmosferyczne, należy stosować wyłącznie cegłę, która w normie jakościowej ma potwierdzoną mrozoodporność. Szczególnie nadają się tu cegły wchłaniające niewielkie ilości wody. Widoczne szczeliny pomiędzy cegłami należy starannie wypełnić zaprawą i ukształtować tak, aby osiągnąć trwałe połączenie pomiędzy cegłami. Górna powierzchnia warstwy powinna być układana ze spadkiem ok. 2% w kierunku krawędzi zewnętrznej (dach jednospadowy) w celu łatwiejszego odpływu wody. Przy podwyższonym narażeniu na opady deszczu, np. w miejscach odsłoniętych, zwieńczenia muru i balustrad w obiektach widokowych zaleca się pokrywać materiałem w pełni szczelnym, jak np. blacha ocynkowana lub miedziana, lub płytami kamiennymi. Pokrycie powinno wystawać na zewnątrz co najmniej po 5 cm i mieć okapy.



W celu ukształtowania naroży i zakończeń wprowadza się z reguły dwie warstwy cegieł na płask.

Literatura
PN-87/B-03002. Konstrukcje murowe. Obliczenia statyczne i projektowanie.
PN-B-10020. Roboty murowe z cegły. Wymagania i badania przy odbiorze (obow. od 1.1.1969).
SCHIELD AS. i in.: Słabe miejsca w budynkach, tom II. Ściany zewnętrzne i połączenia okienne.