Uwe Schubert
Tłumaczył Wiesław Słowik

Są to tynki o szczególnie korzystnych właściwościach izolacyjnych, o maksymalnej przewodności cieplnej 0,2 W/(m Y K), wykonywane na bazie spoiw mineralnych, przy użyciu organicznych lub/i nieorganicznych lekkich wypełniaczy. Tynki termoizolacyjne są stosowane dla poprawienia izolacyjności termicznej starych i nowych ścian (także lekkich ścian murowanych oraz ścian betonowych), jak również jako izolacja wewnętrzna ścian w obiektach zabytkowych (np zbudowanych w technologii muru pruskiego).

Z uwagi na powierzchnię wrażliwą na uszkodzenia mechaniczne, tynki termoizolacyjne wymagają warstwy ochronnej. Z tego powodu system zwany tynkiem termoizolacyjnym składa się ze spodniej warstwy tynku o wysokiej izolacyjności termicznej oraz wierzchniej warstwy tynku ochronnego, odpornego na działanie wody. Obydwie warstwy są wykonywane z gotowych mieszanek czyli suchych zapraw, produkowanych zgodnie z wymaganiami normowymi.

Gotowa sucha zaprawa przeznaczona na warstwę spodnią, powinna zawierać mineralne substancje wiążące oraz przynajmniej 75% objętościowo spienionego polistyrolu. Inne wymagania stawiane materiałom do wykonania warstwy spodniej i wierzchniej, przedstawiono w tablicy 1.



Tynki termoizolacyjne, które nie odpowiadają wymaganiom normy DIN 18550, wymagają stwierdzenia przydatności do stosowania.

  • Podkład pod tynk powinien być zawsze przystosowany do rodzaju tynku i jego właściwości; luźne, nienośne warstwy podłoża, jak również kurz i inne naloty, powinny być dokładnie usunięte. Podkłady suche, w różnym stopniu wchłaniające wodę, należy obficie zwilżyć wodą, a następnie pokryć warstwą tynku podkładowego o chropowatej strukturze.
  • Tynki termoizolacyjne o grubości warstwy 40 do 60 mm należy wykonywać w dwóch etapach; pierwsza warstwa powinna mieć szorstką fakturę, dla zapewnienia dobrej przyczepności drugiej warstwy.
  • Powierzchnia spodniej, termoizolacyjnej, warstwy nie pownna być wygładzana, dla zapewnienia dobrej przyczepności dla warstwy wierzchniej, ochronnej.
  • Należy bezwzględnie przestrzegać gwarantowanego przez producenta okresu przydatności suchych mieszanek. Przed naniesieniem warstwy wierzchniej tynk warstwy izolującej powinien uzyskać odpowiednią minimalną wytrzymałość. W zależności od warunków atmosferycznych należy liczyć się z okresem oczekiwania od 1 do 2 tygodni.
  • Zarówno przy nakładaniu warstwy spodniej tynku, jak również warstwy wierzchniej, należy przestrzegać koniecznie grubości warstwy.
  • Na warstwę wierzchnią, ochronną, należy stosować tylko tynki o fakturze strukturalnej, na przykład tynk drapany, aby zamaskować powstawanie rys włoskowatych.

    Rozwiązania alternatywne – zespolone systemy termoizolacyjne

    Literatura
    SCHUBERT U.: “Dem Putz muss man Zeit lassen” (Tynkowi należy zostawić czas na związanie), Baugewerbe 19/1990.
    SCHUBERT P.: aW-rmed-mmputz – Eigenschaften, Anwendungsbereiche” (Właściwości, obszar stosowania). Bautenschutz und Bausanierung 2/1995.
    PN/70-B/10100. Roboty tynkowe – tynki zwykłe. Wymagania i badania przy odbiorze.
    PN/70-B/10101. Roboty tynkowe – tynki szlachetne. Wymagania i badania techniczne przy odbiorze.
    DIN 18550. Putz; W-rmed-mmputzsysteme aus Mżrteln mit mineralischen Bindemitteln und expandierten Polystyrol (EPS) als Zuschlag (Tynki termoizolacyjne z suchych zapraw zawierające spoiwa mineralne oraz spieniony polistyrol).