Helmut Weber
Tłumaczył Bronisław Bartkiewicz

Zbrojenia tynku są to wkładki w warstwie tynku: z metalu, włokien mineralnych lub włókien z tworzyw sztucznych, stosowane w celu zmniejszenia podatności na zarysowania. Disiaj stosowane są przeważnie odporne na działanie alkaliów wkładki z tkaniny z włókien szklanych. Generalnie wszystkie stosowane materiały powinny być trwale odporne na alkaliczność tynków, oraz na inne czynniki chemicze i wpływy fizyczne. które wynikają z rodzaju tynku lub sposobu jego użytkowania, np. zawilgocenie lub wpływ środka wiążącego. Działanie zbrojenia tynku polega na przekazywaniu sił na większe powierzchnie, to znaczy rozkładane są siły z podłoża. W ten sposób może powstawać wiele małych rys zamiast jednej dużej. Słuszna jest następująca zależność:
??= K: F
w której:
??= występujące naprężenie,
K = siły z podłoża tynku,
F = powierzchnia wynikająca z istnienia zbrojenia.

Jeśli występujące naprężenia są większe niż wytrzymałość materiału to, dochodzi do tworzenia rys. Dzięki powiększeniu powierzchni niebezpieczeństwo takie jest znacznie ograniczone.

Wskazówki praktyczne
Zbrojenie tynku należy stosować zawsze tam, gdzie niebezpieczeństwo tworzenia rys jest podwyższone, np.:

  • zmiana materiału podłoża (płyta lekka z wełny drzewnej w strefie żaluzji/mur z cegły),
  • naroża przy otworach w murze, np. okna i drzwi, w celu uniknięcia rys skośnych,
  • przy murach niejednorodnych, np mury z kamienia łamanego,
  • przy naprawach rys, np. rysy powstałe wskutek przemieszczania się stropu.

    Zbrojenie tynku należy zawsze układać w strefie rozciąganej, tzn. mniej więcej w środku uszkodzonego obszaru. Zbrojenie nie powinno być połączone z podłożem.

    Literatura
    WEBER H. u.a.: Fassadenschutz und Bausanierung (Ochrona i renowacja elewacji budynków). Expert-Verlag, Renningen 1994.
    WTA Merkblatt “Instandsetzung gerissener Putze an Fassaden” (Instrukcja WTA “Naprawa zarysowanych tynków na fasadach”).
    DIN 18 550.